മൃഗം – 10

കമ്പികഥ – മൃഗം – 10

സ്റ്റാന്‍ലി ഏതാനും ചുവടുകള്‍ മാത്രം അകലെ കൈയെത്തും ദൂരത്തെത്തിയ ദിവ്യയെ പിടിക്കാനായി കുതിച്ചു ചാടി.

ഇതിനു മുന്‍പിലത്തെ പാര്‍ട്ട്‌ കള്‍ വായിക്കാന്‍ ഇവിടെ ക്ലിക്ക് ചെയ്യുക

താന്‍ പിടിക്കപ്പെട്ടു എന്ന് ദിവ്യക്ക് ഏറെക്കുറെ ബോധ്യമായിക്കഴിഞ്ഞിരുന്നു.

“എന്റെ ദൈവമേ..എന്നെ രക്ഷിക്കൂ…എന്നെ രക്ഷിക്കൂ..”

അവള്‍ നിലവിളിച്ചുകൊണ്ട് സകല ശക്തിയുമെടുത്ത് ഓടി.

തൊട്ടടുത്ത് ആര്‍ത്തലച്ച് ഒഴുകുന്ന പുഴയുടെ ആരവം ദിവ്യ കേട്ടു. താന്‍ പുഴയുടെ കരയിലെത്തിയത് അവളറിഞ്ഞു. ഏതാണ്ട് പത്തു പന്ത്രണ്ടടി താഴെയാണ് പുഴ. മഴയത്ത് കലങ്ങി മറിഞ്ഞു സംഹാരരുദ്രയെപ്പോലെ ഒഴുകുന്ന പുഴ ഇരുളില്‍ അവള്‍ അവ്യക്തമായി കണ്ടു. പോകാന്‍ ഇനി മുന്‍പില്‍ വേറെ സ്ഥലമില്ല. തന്റെ സമീപത്തേക്ക് നീണ്ടു വന്ന കൈ അവള്‍ കണ്ടു. സ്റ്റാന്‍ലി അവളെ തൊട്ടു തൊട്ടില്ല എന്നായപ്പോള്‍ ദിവ്യ ഒന്നുമാലോചിച്ചില്ല; ഇരുട്ടില്‍ അവള്‍ താഴേക്ക് ചാടി.

സ്റ്റാന്‍ലി ബ്രെക്കിട്ടതുപോലെ നിന്നു. ഒപ്പം ചാടാനായി ടോര്‍ച്ച് പോക്കറ്റിലേക്ക് തിരുകി മുന്‍പോട്ടാഞ്ഞ അവന്റെ മൊബൈല്‍ പെട്ടെന്ന് ശബ്ദിച്ചു. അവന്‍ വേഗം അതെടുത്ത് നോക്കി.

“ഹലോ..എന്താടാ” അവന്‍ ചോദിച്ചു.

“അളിയാ..കുറെ ആളുകള്‍ സംഘടിച്ച് ഇറങ്ങിയിട്ടുണ്ട്..സംഗതി പ്രശ്നമാകും..നീ വേഗം തിരികെവാ..അവളെ കിട്ടിയില്ലെങ്കില്‍ വിട്ടുകള..നമുക്ക് പിന്നെ നോക്കാം…നാട്ടുകാര്‍ എങ്ങനെയോ പ്രശ്നം അറിഞ്ഞെന്നാണ് തോന്നുന്നത്..ഈ കൊടും മഴയത്തും നായിന്റെ മോന്മാര്‍ ഇറങ്ങിയിരിക്കുന്നു..” അപ്പുറത്ത് നിന്നും അര്‍ജ്ജുന്റെ ഭീതി കലര്‍ന്ന ശബ്ദം അവന്റെ കാതിലെത്തി.
“ഛെ..അവളെ കൈയില്‍ കിട്ടിയതാണ്…” അവന്‍ പുഴയിലേക്ക് ടോര്‍ച്ച് അടിച്ചുകൊണ്ട് പറഞ്ഞു. വെള്ളത്തിലൂടെ ഒഴുകിപ്പോകുന്ന ദിവ്യയെ അവന്‍ കണ്ടു.

“നീ വേഗം വാ..സമയം കളയാനില്ല”

അര്‍ജ്ജുന്‍ തിരക്കുകൂട്ടി. സ്റ്റാന്‍ലി പല്ലുകള്‍ ഞെരിച്ചുകൊണ്ട് ഒരിക്കല്‍ക്കൂടി ടോര്‍ച്ച് അടിച്ചു നോക്കി. അവളെ പക്ഷെ കാണാനില്ലായിരുന്നു. അവള്‍ വെളളത്തില്‍ മുങ്ങി മരിക്കും എന്നവന്‍ മനസ്സില്‍ പറഞ്ഞു. നായിന്റെ മോള്‍..ഇത്രയും നല്ലൊരു മുഖവും ശരീരവും വച്ച് ചാകാന്‍ പോയിരിക്കുന്നു..ശവം! നിരാശയോടെ അവന്‍ തിരികെ ഓടാന്‍ തുടങ്ങി. ദിവ്യയെ നഷ്ടമായതിന്റെ കോപം അവന്റെ ഓട്ടത്തിന്റെ ശക്തി കൂട്ടി.

വെള്ളത്തിലേക്ക് ചാടിയ ദിവ്യ താഴ്ന്നു പോയിരുന്നു. മൊബൈലും ടോര്‍ച്ചും വീടിന്റെ വരാന്തയില്‍ വച്ചിട്ടായിരുന്നു അവള്‍ ഇറങ്ങി ഓടിയത്. ചെറുപ്പത്തില്‍ അമ്മയുടെ ഒപ്പം വന്നു സ്ഥിരം കുളിച്ചിരുന്ന പുഴയില്‍ വീണപ്പോള്‍ അവള്‍ക്ക് രക്ഷപെടുക എന്ന ചിന്ത മാത്രമേ ഉണ്ടായിരുന്നുള്ളു. അന്ന് അവള്‍ നീന്താന്‍ പഠിച്ചത് ഇന്ന് തുണയായി. പക്ഷെ ഓടി തളര്‍ന്ന അവള്‍ക്ക് ഒഴുക്കിനെ മുറിച്ചു നീന്താന്‍ ശക്തി ഉണ്ടായിരുന്നില്ല. നീന്തി മറുകരയ്ക്ക് എത്തുക എന്നതായിരുന്നു അവളുടെ ലക്‌ഷ്യം. അവന്‍ കൂടെച്ചാടി നീന്തിയാല്‍ താന്‍ അവന്റെ കൈയില്‍പ്പെടും എന്ന് മനസിലാക്കിയ അവള്‍ നീന്താന്‍ ശ്രമിക്കാതെ വെള്ളത്തില്‍ പൊങ്ങിക്കിടന്ന് കിതപ്പ് മാറ്റാന്‍ വേണ്ടി ഒഴുക്കിനൊപ്പം കുറെ ദൂരം പോയി. വളരെ വേഗമാണ് വെള്ളം അവളെ ഒഴുക്കി കൊണ്ടുപോയത്. കുറെ ദൂരം ചെന്നപ്പോള്‍ തന്റെ പിന്നാലെ ആരുമില്ല എന്ന് ആശ്വാസത്തോടെ അവള്‍ തിരിച്ചറിഞ്ഞു. മെല്ലെ അവള്‍ കരയിലേക്ക് നീന്തി.

രുക്മിണി നെഞ്ചത്തടിച്ചു നിലവിളിക്കുകയയിരുന്നു. ശങ്കരന്‍ ചെന്നു നാട്ടുകാരില്‍ കുറേപ്പേരെ വിളിച്ച് ദിവ്യയെയും അവള്‍ക്ക് പിന്നാലെ പോയവരെയും തിരയാന്‍ പോയിരിക്കുകയായിരുന്നു. കനത്ത മഴയത്തും അവരെ സഹായിക്കാന്‍ ചിലര്‍ മനസു കാണിച്ചു. ആ വീട്ടിലെ പെണ്ണുങ്ങള്‍ രുക്മിണിയെ ആശ്വസിപ്പിക്കാന്‍ അവിടെ ഒത്തുകൂടി നില്‍പ്പുണ്ടായിരുന്നു. പലയിടത്തും ദിവ്യയെ തിരഞ്ഞ ശങ്കരനും കൂട്ടരും അവളില്ലാതെ തിരികെ വരുന്നത് കണ്ട രുക്മിണിയുടെ ആധി പതിന്മടങ്ങ്‌ കൂടി.

“അയ്യോ..എന്റെ മോളെവിടെ ചേട്ടാ..എനിക്കവളെ കാണണം..അയ്യയ്യോ എന്നെ രക്ഷിക്കാന്‍ എന്റെ കുഞ്ഞു സ്വയം ബലി കൊടുത്തല്ലോ ദൈവമേ…എന്റെ ഭഗവാനെ എന്റെ കുഞ്ഞിനൊരു ആപത്തും വരുത്തല്ലേ…..”
രുക്മിണി അലമുറയിട്ടു കരഞ്ഞു. കൂടെ നിന്ന പെണ്ണുങ്ങളും അവളുടെ വിഷമം കണ്ടു കരയുന്നുണ്ടായിരുന്നു. എല്ലാവര്‍ക്കും അറിയാമായിരുന്നു ഒരുപാട് നേര്‍ച്ചകള്‍ കഴിച്ച ശേഷം ഉണ്ടായ മകളാണ് ദിവ്യ എന്ന്. ശങ്കരന്‍ വന്നു കഠിനമായ ദുഖത്തോടെ രുക്മിണിയുടെ അരികിലായി വരാന്തയില്‍ കുന്തിച്ചിരുന്നു. അയാളുടെ ദേഹം മൊത്തം നനഞ്ഞു കുതിര്‍ന്നിരുന്നു. അലമുറയിട്ടു കരയുന്ന ഭാര്യയെ നോക്കി നിസ്സഹായനായി അയാളിരുന്നു.

“ഞങ്ങള്‍ എല്ലായിടത്തും തിരഞ്ഞു..അവളെ അവന്മാര്‍ പിടിച്ചുകൊണ്ടു പോയിക്കാണും.. എന്റെ പൊന്നുമോളോട് അല്പം പോലും സ്നേഹമില്ലാതെ പെരുമാറിയ എനിക്ക് ഇങ്ങനൊരു ശിക്ഷ ദൈവം തന്നല്ലോ..എന്റെ മോളെ ഈ അച്ഛനോട് ക്ഷമിക്കടി..നിന്റെ അമ്മയുടെ മാനം കാക്കാന്‍ നീ സ്വയം ബലി കൊടുത്തല്ലോ എന്റെ കുഞ്ഞേ..അയ്യോ ഞാനെന്തൊരു മഹാപാപിയാണ്..എന്റെ മോളെ ഒരു പുഴുവിനെപോലെയല്ലേ ഞാന്‍ കണ്ടിരുന്നത്..അവളിത്ര വലിയവള്‍ ആണെന്ന് ഞാനറിഞ്ഞില്ലല്ലോ എന്റെ ഭഗവാനെ..” ശങ്കരന്‍ നിയന്ത്രണം തെറ്റി അലമുറയിട്ടു. അയാളുടെയും രുക്മിണിയുടെയും നിലവിളി പക്ഷെ മഴയുടെ ആരവം മുക്കിക്കളഞ്ഞിരുന്നു.

“ശങ്കരാ..കരയാതെ..ഇങ്ങനെ വിഷമിച്ചാല്‍ എങ്ങനാ..അവള്‍ക്ക് ഒന്നും പറ്റിക്കാണില്ല..നീ ഇരിക്ക്..ഞങ്ങള്‍ ഒന്നുകൂടി നോക്കിയിട്ട് വരാം…”

നാട്ടുകാരില്‍ ഒരാള്‍ അവരുടെ സങ്കടപ്പെട്ടുള്ള നിലവിളി സഹിക്കാനാകാതെ മുന്‍പോട്ടു വന്നു പറഞ്ഞു.

“അയ്യോ..എന്റെ മോളെ എനിക്ക് നഷ്ടമായെ..ആ മൃഗങ്ങള്‍ അവളെ പിച്ചി ചീന്തിക്കാണും.. ഈ രാത്രിയില്‍ അവള്‍ എങ്ങനെ രക്ഷപെടാനാണ് ദൈവമേ…അയ്യയ്യോ……” ശങ്കരന് ദുഃഖം താങ്ങാനെ സാധിച്ചില്ല. കുറെ നാളുകളായി താന്‍ അവളോട്‌ സംസാരിക്കുന്നത് പോലും ഒഴിവാക്കിയിരുന്നല്ലോ എന്ന ദുഖമാണ് അയാളെ ഏറെ വേദനിപ്പിച്ചത്.

“വാടാ..നമുക്ക് ഒന്ന് കൂടി കറങ്ങിയിട്ട് വരാം”

ശങ്കരനോട് സംസാരിച്ച ആള്‍ മറ്റുള്ളവരോട് പറഞ്ഞു. അവര്‍ വീണ്ടും മഴയത്തേക്ക് ഇറങ്ങി. അവര്‍ റോഡിലേക്ക് ഇറങ്ങാന്‍ നേരമാണ് ഓടിയണച്ച് ദിവ്യ അവിടെത്തിയത്.

“ങേ..ദേ ദിവ്യ മോള്‍..മോളെ..നീ രക്ഷപെട്ടോ..ഭഗവാനെ നീ ഞങ്ങളുടെ കൊച്ചിനെ രക്ഷിച്ചല്ലോ..ശങ്കരാ ദാ മോളെത്തി..”

തിരയാന്‍ ഇറങ്ങിയവരുടെ നേതാവ് നിറ കണ്ണുകളോടെ വര്‍ദ്ധിച്ച സന്തോഷത്തോടെ വിളിച്ചുകൂവി. ഓടിത്തളര്‍ന്ന ദിവ്യ കുഴഞ്ഞു വീഴാന്‍ തുടങ്ങിയപ്പോള്‍ അയാള്‍ അവളെ കൈകളില്‍ താങ്ങി വീട്ടിലേക്ക് കൊണ്ടുപോയി.
ശങ്കരനും രുക്മിണിക്കും തങ്ങളുടെ കണ്ണുകളെ വിശ്വസിക്കാന്‍ സാധിച്ചില്ല. നഷ്ടപ്പെട്ടു എന്ന് വിധിയെഴുതിയ തങ്ങളുടെ പൊന്നോമന വാടിയ ചേമ്പില പോലെ അയാളുടെ കൈകളില്‍ തൂങ്ങിക്കിടക്കുന്നത് കണ്ടപ്പോള്‍ അവര്‍ ഇറങ്ങിയോടി.

“മോളെ..പൊന്നുമോളെ..” ശങ്കരന്‍ ഓടിച്ചെന്നു അവളെ വാരിയെടുത്ത് തെരുതെരെ ചുംബിച്ചു. രുക്മിണി അലമുറയിട്ടുകൊണ്ട് മകളെ വാരിപ്പുണര്‍ന്നു. കൂടി നിന്ന പെണ്ണുങ്ങള്‍ എല്ലാവരും ഉറക്കെ കരഞ്ഞുപോയി ആ കാഴ്ച കണ്ട്. ആണുങ്ങളും വികാരം നിയന്ത്രിക്കാന്‍ പെടാപ്പെട് പെടുകയായിരുന്നു.

ശങ്കരന്‍ അവളെ വീടിനുള്ളിലേക്ക് കൊണ്ടുപോയി ഒരു കസേരയില്‍ ഇരുത്തി. ഉള്ളിലേക്ക് ഓടിയ രുക്മിണി ഒരു തോര്‍ത്തെടുത്ത് കൊണ്ടുവന്ന് അവളുടെ തലയും മുഖവും തോര്‍ത്തി. ബോധം നഷ്ടപ്പെട്ട ദിവ്യ തണുത്ത് വിറയ്ക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു.

“എടി സുമേ..നീ കേറി ശകലം കുരുമുളക് കാപ്പി ഇട്.. കൊച്ചിന് പനിപിടിക്കാതെ ശരീരം ഒന്ന് ചൂടാകട്ടെ..” പ്രായമായ ഒരു സ്ത്രീ ഒരു ചെറുപ്പക്കാരിയോടു പറഞ്ഞു. അവര്‍ വേഗം ഉള്ളിലേക്ക് പോയി.

രുക്മിണി എങ്ങലടിച്ചുകൊണ്ട് ദിവ്യയുടെ തലമുടി തോര്‍ത്തി മുഖം തുടച്ചു.

“മോളെ..മോളെ കണ്ണ് തുറക്ക്..മോള്‍ടെ അമ്മേം അച്ഛനുമാ..കണ്ണ് തുറക്ക് മുത്തെ..” രുക്മിണി അവളെ തെരുതെരെ ചുംബിച്ചുകൊണ്ട് വിലപിച്ചു. ശങ്കരന്‍ മകളുടെ മുഖം കൈകളില്‍ എടുത്ത് സഹിക്കാനാകാതെ കരഞ്ഞു. ഒരാള്‍ വന്നു ശങ്കരനെ പിടിച്ച് എഴുന്നേല്‍പ്പിച്ചു.

“ശങ്കരാ..കരയാതെ..നമുക്ക് നമ്മുടെ കുഞ്ഞിനെ തിരികെ ലഭിച്ചല്ലോ…രുക്മിണി..നീ അവളെ ഉള്ളിലോട്ടു കൊണ്ടുപോയി ആ നനഞ്ഞ വേഷമൊക്കെ ഒന്ന് മാറ്റ്..നിങ്ങള്‍ പെണ്ണുങ്ങളില്‍ ആരെങ്കിലും ഒപ്പം ചെന്നു അവളെ ഒന്ന് സഹായിക്ക്” അയാള്‍ പറഞ്ഞു.

രണ്ടു സ്ത്രീകള്‍ ചെന്നു ദിവ്യയെ മെല്ലെ താങ്ങി ഉള്ളിലേക്ക് കൊണ്ടുപോയി. ശങ്കരന്‍ ഏങ്ങലടിച്ചു കരഞ്ഞുകൊണ്ട് സോഫയില്‍ തളര്‍ന്നിരുന്നു.

“എന്നാ നിങ്ങള്‍ പൊക്കോ..ഞങ്ങള് രണ്ടു മൂന്നുപേര്‍ ഇവിടെ കാവല്‍ ഇരുന്നോളാം..എല്ലാരും കൂടി ഇനി ഉറക്കം കളയണ്ട കാര്യമില്ലല്ലോ” ശങ്കരനെ എഴുന്നേല്‍പ്പിച്ച ആള്‍ മറ്റുള്ളവരോട് പറഞ്ഞു.

“എന്നാല്‍ അങ്ങനാട്ടെ..ശങ്കരാ..ഞങ്ങള് പോട്ടെ..രാവിലെ വരാം..”
അവര്‍ യാത്ര പറഞ്ഞപ്പോള്‍ ശങ്കരന്‍ കൃതജ്ഞതയോടെ കൈകള്‍ കൂപ്പി. അടുക്കളയിലേക്ക് പോയ സ്ത്രീ കാപ്പിയുമായി പോകുനത് അവര്‍ കണ്ടു.

“എന്നിട്ട്?” പൌലോസ് ചോദിച്ചു. രാവിലെ ശങ്കരന്‍ നാട്ടുകാരില്‍ ഒന്നുരണ്ടുപെരെയും കൂട്ടി നേരെ പോലീസ് സ്റ്റേഷനില്‍ എത്തിയതായിരുന്നു.

“സാറേ എന്റെ മോള്‍ ആദ്യം ഇവിടെ വിളിച്ചു..പിന്നെ ഞാന്‍ രണ്ടു തവണ വിളിച്ചു..വണ്ടിയില്ലെന്നും എത്താന്‍ ശ്രമിക്കാം എന്നുമാണ് ഫോണെടുത്ത സാറ് പറഞ്ഞത്..ഇതുപോലെ ഒരു ആപത്ത് വരുമ്പോഴല്ലേ സാറേ പോലീസ് ജനങ്ങളുടെ കൂടെ നില്‍ക്കേണ്ടത്..ഭാഗ്യം കൊണ്ടാണ് ഞങ്ങള്‍ രക്ഷപെട്ടത്..വെറും ഭാഗ്യം കൊണ്ട്..എന്റെ പൊന്നുമോള്‍ കരകവിഞ്ഞൊഴുകുന്ന പുഴയിലേക്ക് എടുത്ത് ചാടിയത് മാനം രക്ഷിക്കാനായിരുന്നു സര്‍..അവള്‍ ജീവനോടെ രക്ഷപെട്ടത് ഈശ്വരകൃപ ഒന്നുകൊണ്ട് മാത്രമാണ്….” ശങ്കരന്‍ അവസാനം വിതുമ്പിപ്പോയി.

പൌലോസ് ബെല്ലില്‍ വിരലമര്‍ത്തി. ഒരു പോലീസുകാരന്‍ വന്നു സല്യൂട്ട് നല്‍കി.

“എടൊ..ആ രവീന്ദ്രനെ വിളിക്ക്..അയാളോട് ഉടന്‍ ശങ്കരന്റെ വീട്ടില്‍ എത്താന്‍ പറയണം..ഉടന്‍..” പൌലോസ് ആജ്ഞാപിച്ചു.

“സര്‍” അയാള്‍ പുറത്തേക്ക് പോയി.

“അയാം സോറി..അത്രയേ എനിക്ക് പറയാന്‍ പറ്റൂ..നിങ്ങള്‍ വിളിച്ചപ്പോള്‍ ഇവിടെ നിന്നും ആരും എത്താഞ്ഞതിന്റെ ഉത്തരവാദിത്വം ഈ സ്റ്റേഷന്‍ ഓഫീസര്‍ എന്ന നിലയില്‍ ഞാന്‍ ഏറ്റെടുക്കുന്നു…നിങ്ങള്‍ പൊയ്ക്കോ…പരാതി ഞാന്‍ നിങ്ങളുടെ വീട്ടിലെത്തി എഴുതി വാങ്ങിച്ചോളാം.. നിങ്ങളുടെ വീട്ടില്‍ അതിക്രമിച്ചു കയറിയവര്‍ ആരായാലും, അവന്മാരെ ഞാന്‍ പൊക്കിയിരിക്കും…ഒരിക്കല്‍ക്കൂടി പോലീസിനു വേണ്ടി ഞാന്‍ മാപ്പ് ചോദിക്കുന്നു..” പൌലോസ് പറഞ്ഞു.

“നന്ദി സര്‍..അങ്ങയെപ്പോലെ ഉള്ള ഉദ്യോഗസ്ഥര്‍ പോലീസില്‍ ഉള്ളതുകൊണ്ടാണ് ഞങ്ങള്‍ക്ക് ഇപ്പോഴും ഈ മെഷീനറിയില്‍ വിശ്വാസമുള്ളത്…” ശങ്കരന്‍ കൈകള്‍ കൂപ്പിയാണ് അത് പറഞ്ഞത്. അവര്‍ മെല്ലെ പുറത്തേക്കിറങ്ങി.
“മോളെ..ഈ ചായ കുടിക്ക്”

പനിപിടിച്ചു തളര്‍ന്നു കിടന്ന ദിവ്യയുടെ അരികില്‍ ഇരുന്നു രുക്മിണി അവളുടെ ശിരസില്‍ തലോടിക്കൊണ്ട് പറഞ്ഞു. തലേന്നുവന്ന സുമ എന്ന യുവതി രാവിലെ തന്നെ രുക്മിണിയെ സഹായിക്കാന്‍ വീട്ടില്‍ എത്തിയിരുന്നു. അവളാണ് പ്രഭാതഭക്ഷണം ഒക്കെ ഉണ്ടാക്കി നല്‍കിയത്. രാത്രി വന്ന നാട്ടുകാര്‍ രാവിലെ എത്തി ദിവ്യയുടെ വിശേഷങ്ങള്‍ ഒക്കെ തിരക്കി അറിഞ്ഞിട്ടാണ് പോയത്. ആരോ ഒരാള്‍ അടുത്തുള്ള ഹോമിയോ ഡോക്ടറെ കൂട്ടിക്കൊണ്ടുവന്ന് അവള്‍ക്ക് മരുന്നും നല്‍കിയിരുന്നു.

ദിവ്യ മെല്ലെ എഴുന്നേറ്റിരുന്നു ചായ കുടിച്ചു.

“ചേച്ചി പൂരിയും കറിയും ഉണ്ടാക്കി വച്ചിട്ടുണ്ട്..എടുത്ത് കഴിക്കണേ..ഞാന്‍ വീട്ടിലോട്ടു പോയിട്ട് വരാം…ചേട്ടനോട് പറഞ്ഞു ഇവിടുത്തെക്ക് കുറച്ചു മീന്‍ വാങ്ങിക്കണം..ചോറൊക്കെ ഞാന്‍ വന്നിട്ട് വച്ചോളാം കേട്ടോ”

സുമ രുക്മിണിയോട് പറഞ്ഞു. രുക്മിണി നന്ദി സ്ഫുരിക്കുന്ന മുഖത്തോടെ അവളെ നോക്കി. ദിവ്യയും അവളെ നോക്കി പുഞ്ചിരിച്ചു.

“ഹോ എന്റെ മോളെ നീ ഞങ്ങളെ കുറെ തീ തീറ്റിച്ചു കളഞ്ഞു..എന്നാലും ദൈവം ഒരു പോറല്‍ പോലും ഏല്‍പ്പിക്കാതെ നിന്നെ ആ കാട്ടാളന്മാരുടെ കൈയില്‍ നിന്നും കാത്തല്ലോ….” ദീര്‍ഘനിശ്വാസത്തോടെ അങ്ങനെ പറഞ്ഞിട്ട് സുമ പോയി.

പുറത്ത് ഒരു ഓട്ടോ വന്നു നില്‍ക്കുന്നത് കണ്ടു രുക്മിണി ജനലിലൂടെ നോക്കി. ശങ്കരനും കൂടെപ്പോയവരും ഇറങ്ങി വരുന്നത് കണ്ട് അവള്‍ എഴുന്നേറ്റു.

“എസ് ഐ എന്ത് പറഞ്ഞു ചേട്ടാ?” രുക്മിണി ചോദിച്ചു.

“അദ്ദേഹം അറിഞ്ഞില്ലടി ഇതൊന്നും. സ്റ്റേഷനില്‍ ഇന്നലെ രാത്രി ചാര്‍ജ്ജ് ഉണ്ടായിരുന്നത് രവീന്ദ്രനാണ്..അയാള്‍ മനപൂര്‍വ്വം ഇങ്ങോട്ട് വരാതിരുന്നതാണ്..എന്തായാലും എസ് ഐ ഉടന്‍ ഇവിടെത്തും..നടന്നത് അതുപോലെ അദ്ദേഹത്തോട് പറഞ്ഞു കൊടുക്കണം കേട്ടോ” ശങ്കരന്‍ ചെന്നു ദിവ്യയുടെ അരികില്‍ ഇരുന്നു.

“മോളെ..മോള്‍ അച്ഛനോട് ക്ഷമിക്കണം… എന്റെ പൊന്നുമോളെ ഞാന്‍ ഒരുപാട് വിഷമിപ്പിച്ചു..ഇനി ഒരിക്കലും അച്ഛന്‍ മോളെ വിഷമിപ്പിക്കില്ല..ഒരിക്കലും..” വാത്സല്യത്തോടെ അവളുടെ ശിരസ്സില്‍ തഴുകിക്കൊണ്ട് അയാള്‍ പറഞ്ഞു.

“സാരമില്ല അച്ഛാ..ദൈവം നമുക്ക് തുണയുണ്ട്…ഇല്ലായിരുന്നെങ്കില്‍ ഞാനിപ്പോള്‍..” അവള്‍ പറഞ്ഞത് പൂര്‍ത്തിയാക്കാന്‍ സാധിക്കാതെ വിതുമ്പി.
പുറത്ത് ഒരു സ്കൂട്ടറില്‍ രവീന്ദ്രന്‍ വന്നത് ശങ്കരന്‍ കണ്ടു. അയാളുടെ മുഖത്ത് നല്ല ഭയമുണ്ടായിരുന്നു. ശങ്കരന്‍ എഴുന്നേറ്റപ്പോള്‍ പോലീസ് വാഹനത്തിന്റെ ഇരമ്പല്‍ അയാള്‍ കേട്ടു. പൌലോസും മൂന്നാല് പോലീസുകാരും അവിടെത്തി വണ്ടിയില്‍ നിന്നും ഇറങ്ങി.

രവീന്ദ്രന്‍ എസ് ഐയെ കണ്ടപ്പോള്‍ സല്യൂട്ട് നല്‍കി. പൌലോസ് അയാളെ രൂക്ഷമായി ഒന്ന് നോക്കിയ ശേഷം ശങ്കരന്റെ വീട്ടുവരാന്തയിലേക്ക് കയറി. ശങ്കരന്‍ വേഗം കസേര കൊണ്ടുവന്ന് ഇട്ടു. പൌലോസ് ഇരുന്നു.

“ഇരിക്ക് ശങ്കരാ…എടൊ..താനിവിടെ വാ” പൌലോസ് രവീന്ദ്രനെ വിളിപ്പിച്ചു.

“റൈറ്റര്‍..പേനയും കടലാസും ഇയാള്‍ക്ക് കൊടുക്ക്…ശങ്കരാ..നടന്ന സംഭവങ്ങള്‍ പറ…ഇയാള്‍ എഴുതും….” പൌലോസ് പറഞ്ഞു.

ശങ്കരന്‍ നടന്ന സംഭവങ്ങള്‍ അതേപടി പറഞ്ഞു. രവീന്ദ്രന്‍ വിറയലോടെ എല്ലാം എഴുതിയെടുക്കുന്നുണ്ടയിരുന്നു.

“മകള്‍ക്ക് എങ്ങനെയുണ്ട്?” ശങ്കരന്‍ പറഞ്ഞു കഴിഞ്ഞപ്പോള്‍ പൌലോസ് ചോദിച്ചു.

“കുഴപ്പമില്ല സര്‍”

“കമോണ്‍.എനിക്ക് കുട്ടിയെ ഒന്ന് കാണണം” പൌലോസ് പറഞ്ഞു.

ശങ്കരന്‍ അയാളുടെ കൂടെ ഉള്ളിലേക്ക് കയറി. എസ് ഐയെ കണ്ടപ്പോള്‍ ദിവ്യ വേഗം എഴുന്നേറ്റിരുന്നു.

“എങ്ങനുണ്ട് മോളെ? ആര്‍ യു ഓള്‍ റൈറ്റ്?” പൌലോസ് പുഞ്ചിരിച്ചുകൊണ്ട് ചോദിച്ചു.

“ഉവ്വ് സര്‍”

പൌലോസ് ഒരു കസേര വലിച്ച് അവളുടെ അരികില്‍ ഇരുന്നു. ശങ്കരനും രുക്മിണിയും അവിടെ നിന്നതേയുള്ളൂ.

“മോളെ..നിന്നെ ആദ്യമേ ഞാന്‍ അഭിനന്ദിക്കുന്നു.. നിന്റെ അസാമാന്യമായ മനസാന്നിധ്യം കൊണ്ടാണ് നിന്റെ അമ്മയുടെ മാനം നഷ്ടമാകാതെ ഇരുന്നത്..നിന്റെ ധൈര്യമാണ് നിന്നെ അവരുടെ കൈയില്‍ നിന്നും രക്ഷിച്ചത്…ഈ മനസാന്നിധ്യം ജീവിതത്തില്‍ ഒരിക്കലും നഷ്ടപ്പെടുത്തരുത്….കേട്ടോ”

ദിവ്യ തലയാട്ടി.

“ഇന്നലെ ഇവിടെ അതിക്രമിച്ചു കയറിയവരെ കണ്ടാല്‍ നിനക്ക് തിരിച്ചറിയാന്‍ പറ്റുമോ…?”
“അവര്‍ മുഖം മൂടിയിരുന്നു സര്‍..പക്ഷെ അവരുടെ ശരീരഘടന എനിക്ക് ഓര്‍മ്മ ഉണ്ട്..പിന്നെ സര്‍..ഞാന്‍ അവരുടെ കുറെ ഫോട്ടോകളും എടുത്തിരുന്നു..എന്റെ മൊബൈലില്‍..”

പൌലോസിന്റെ കണ്ണുകള്‍ വിടര്‍ന്നു.

“മിടുക്കി..സബാഷ്..ആ ചിത്രങ്ങള്‍ നിന്റെ മൊബൈലില്‍ ഉണ്ടോ?”

“ഉണ്ട് സര്‍..ദാ നോക്ക്..” അവള്‍ മൊബൈല്‍ അയാളുടെ നേരെ നീട്ടി. പൌലോസ് വാങ്ങി ചിത്രങ്ങള്‍ പരിശോധിച്ചു.

“വെരി ഗുഡ്…ഈ ചിത്രങ്ങള്‍ നീ എനിക്ക് വാട്ട്സ്അപ്പ് ചെയ്യണം.. എന്റെ മൊബൈല്‍ നമ്പര്‍ ഫീഡ് ചെയ്തോ..” അയാള്‍ തന്റെ നമ്പര്‍ അവള്‍ക്ക് നല്‍കി. ഉടന്‍ തന്നെ ദിവ്യ അത് അയാള്‍ക്ക് അയച്ചുകൊടുത്തു.

“ഒകെ മോളെ.. നീ വളരെ മിടുക്കിയാണ്..ബുദ്ധിയും ശക്തിയും മനസാന്നിധ്യവും ഉള്ളവള്‍…ടേക്ക് റസ്റ്റ്‌.. നൌ..ശങ്കരാ..കം വിത്ത് മി”

പൌലോസ് പുറത്തിറങ്ങി വീണ്ടും വരാന്തയില്‍ എത്തി.

“ഇന്നലെ രാത്രി ഈ വീട്ടുകാര്‍ അപകടത്തില്‍പെട്ട വിവരം ഇയാള്‍ പറഞ്ഞ് കേട്ടത് താന്‍ തന്നെ എഴുതിയെടുത്തല്ലോ? പോലീസ് സഹായം ആവശ്യപ്പെട്ട് ഇവിടെ നിന്നും സ്റ്റെഷനിലേക്ക് വന്ന എല്ലാ കാളുകളും ഞാന്‍ വെരിഫൈ ചെയ്യും. ഡ്യൂട്ടിയില്‍ ഉണ്ടായിരുന്ന താന്‍ മനപൂര്‍വ്വം ഇങ്ങോട്ട് വരാതെ അക്രമികളെ സഹായിച്ചു എന്ന് ഞാന്‍ തെളിയിക്കും. തന്റെ പോലീസുദ്യോഗം തനിക്ക് ഇനി മറക്കാം. വളരെ വലിയ ആപത്തില്‍ നിന്നും തലനാരിഴയ്ക്കാണ് ഈ കുടുംബം ഇന്നലെ രക്ഷപെട്ടത്…എന്റെ സ്റ്റേഷന്‍ പരിധിയില്‍ ഞാന്‍ ചാര്‍ജ്ജില്‍ ഇരിക്കുമ്പോള്‍ ഒരു പരാതി വന്നാല്‍ അതിന്മേല്‍ നടപടി എടുക്കാതെ അവര്‍ക്ക് പ്രശ്നം ഉണ്ടാകുന്നത് ഒരിക്കലും ക്ഷമിക്കപ്പെടാന്‍ പാടില്ലാത്ത കുറ്റമാണ്…തനിക്കെതിരെ ഉള്ള റിപ്പോര്‍ട്ട്, തെളിവുകള്‍ സഹിതം ഇന്നുതന്നെ ഞാന്‍ എസ് പിയ്ക്ക് നേരിട്ട് അയയ്ക്കും. പക്ഷെ അതിനു മുന്‍പ് തന്റെ നിരുത്തരവാദപരമായ പ്രവൃത്തിക്ക്, ഇതെങ്കിലും തന്നില്ലെങ്കില്‍ എനിക്ക് സമാധാനം കിട്ടില്ല…”

പറഞ്ഞതും പൌലോസിന്റെ ഇടതുകൈ രവീന്ദ്രന്റെ കരണത്ത് പതിഞ്ഞതും ഒരുമിച്ചായിരുന്നു. അയാള്‍ ഒരു നിലവിളിയോടെ നിലത്തേക്ക് വീണു.

“ഇവിടെ അതിക്രമിച്ചു കയറിയവര്‍ ആരാണ് എന്ന് തനിക്കറിയാം..ഇയാളെ തൂക്കിയെടുത്ത് വണ്ടിയിലിട്..എനിക്കിവനെ വിശദമായി ഒന്ന് ചോദ്യം ചെയ്യണം..” പൌലോസ് കൂടെ ഉണ്ടായിരുന്ന പോലീസുകാരോട് ആജ്ഞാപിച്ചു. അവര്‍ രവീന്ദ്രനെ പിടിച്ചു വണ്ടിയില്‍ കയറ്റി.
“എടൊ…ഇവന്റെ സ്കൂട്ടര്‍ ആരെങ്കിലും സ്റ്റെഷനിലേക്ക് കൊണ്ടുപോ…..ങാ..ശങ്കരാ..നിങ്ങള്‍ പേടിക്കണ്ട..പ്രതികളെ ഞാന്‍ എത്രയും വേഗം കണ്ടെത്തും..എന്റെ മൊബൈല്‍ നമ്പര്‍ മകളുടെ പക്കലുണ്ട്..എന്തെങ്കിലും ആവശ്യം നേരിട്ടാല്‍ എന്നെ വിളിക്കുക”

“ശരി സര്‍..വളരെ നന്ദിയുണ്ട് സര്‍..ഇന്നലെ അങ്ങയെ വിളിക്കാന്‍ പറ്റിയിരുന്നെങ്കില്‍ ഞങ്ങള്‍ക്ക് ഒരു കുഴപ്പവും ഉണ്ടാകില്ലായിരുന്നു…” ശങ്കരന്‍ കൈകള്‍ കൂപ്പി പറഞ്ഞു.

“കുഴപ്പം ഇപ്പോഴും ഉണ്ടായിട്ടില്ലല്ലോ..രാത്രി ആര് വന്നു മുട്ടിയാലും കതക് തുറക്കരുത്..കുറെയൊക്കെ നിങ്ങളുടെ ഭാഗത്തുമുണ്ട് വീഴ്ച..ശരി..കാണാം”

പൌലോസ് ചെന്നു വണ്ടിയില്‍ കയറി. അത് മുന്‍പോട്ടു കുതിച്ചു.

“എത്ര നല്ല മനുഷ്യന്‍..” ശങ്കരന്‍ പിറുപിറുത്തു.

പോലീസ് പോയിക്കഴിഞ്ഞ് ശങ്കരന്‍ വീട്ടിലേക്ക് കയറാന്‍ തുടങ്ങുന്ന സമയത്താണ് മറ്റൊരു ഓട്ടോ വാതില്‍ക്കല്‍ എത്തി നിന്നത്. ആരാണ് വന്നതെന്നറിയാന്‍ ശങ്കരന്‍ തിരിഞ്ഞു നോക്കി.

“നീ ഇവിടെത്തന്നെ നില്‍ക്ക്..ഞാനുടനെ വരാം..”

വണ്ടിയില്‍ നിന്നും ഇറങ്ങിയ ഫാദര്‍ ഗീവര്‍ഗീസ് ഓട്ടോക്കാരനോട് പറഞ്ഞു. അയാള്‍ തലയാട്ടിയ ശേഷം വണ്ടി തിരിച്ചിട്ടു.

“അമ്മെ..ദാ ഒരു അച്ചന്‍ വരുന്നു…”

ജനലിലൂടെ പുറത്തേക്ക് നോക്കിയ ദിവ്യ അമ്മയോട് പറഞ്ഞു. രുക്മിണി എന്തിനാണ് അച്ചന്‍ വരുന്നത് എന്നാലോചിച്ചുകൊണ്ട് പുറത്തേക്കിറങ്ങി. ശങ്കരനും തെല്ലു കൌതുകത്തോടെ അച്ചനെ നോക്കി. അവനു പരിചയമുണ്ടായിരുന്നില്ല ഫാദര്‍ ഗീവര്‍ഗ്ഗീസിനെ.

“നമസ്കാരം..വാസുവിന്റെ വീടല്ലേ?” പുഞ്ചിരിയോടെ അച്ചന്‍ ചോദിച്ചു.

“അതെ അച്ചോ..അങ്ങ്?” ശങ്കരന്‍ ഭവ്യതയോടെ ചോദിച്ചു.

“പറയാം..എനിക്ക് അങ്ങോട്ട്‌ ഇരിക്കാമല്ലോ അല്ലെ?” അച്ചന്‍ ചോദിച്ചു.

“അയ്യോ എന്ത് ചോദ്യമാ അത്..വന്നാട്ടെ..രുക്മിണി വേഗം ചായ ഉണ്ടാക്ക്..”

ശങ്കരന്‍ തിടുക്കത്തില്‍ കസേര നീക്കി അത് തുടച്ചിട്ട് ഭവ്യതയോടെ നിന്നു. അച്ചന്‍ കയറി ഇരുന്നു. രുക്മിണി വേഗം അടുക്കളയിലേക്ക് ചെന്നു. ദിവ്യയും താല്‍പര്യത്തോടെ വന്നു കതകിന്റെ മറവില്‍ നിന്നു.

“ശങ്കരന്‍..അല്ലെ?” അച്ചന്‍ ചോദിച്ചു.

“അതെ..”

“ഇരിക്ക്..വാസു എന്നോട് നിങ്ങളുടെ എല്ലാ കാര്യങ്ങളും പറഞ്ഞിട്ടുണ്ട്..മോളെവിടെ?”

“അകത്തുണ്ട് അച്ചോ..”
“ശങ്കരന്‍ ഇരിക്ക്..”

ശങ്കരന്‍ ഒരു കസേര നീക്കിയിട്ടിരുന്നു.

“എന്റെ പേര് ഫാദര്‍ ഗീവര്‍ഗീസ്..ഞാന്‍ വാസുവിന്റെ ഒരു സുഹൃത്താണ്..” അച്ചന്‍ പുഞ്ചിരിയോടെ സ്വയം പരിചയപ്പെടുത്തി. ശങ്കരന്റെ മുഖത്ത് മാത്രമല്ല ദിവ്യയുടെ മുഖത്തും അത് കേട്ടപ്പോള്‍ ഞെട്ടലുണ്ടായി. ഒരു പുരോഹിതന്‍ വാസുവേട്ടന്റെ സുഹൃത്താണത്രേ.

“ഞെട്ടണ്ട..സത്യമാണ്..വര്‍ഷങ്ങളായി എനിക്കവനെ അറിയാം. എനിക്ക് അവനോടുള്ളത് ഒരു മകനോടുള്ള വാത്സല്യമാണ്..അതെപ്പറ്റി പിന്നെ സംസാരിക്കാം…ഞാനിപ്പോള്‍ ഇങ്ങോട്ട് വന്നത് വാസു ഫോണ്‍ ചെയ്ത് പറഞ്ഞത് കൊണ്ടാണ്”

“അമ്മെ..ചായ ഞാന്‍ കൊടുക്കാം”

ചായയുമായി വന്ന രുക്മിണിയോട് ദിവ്യ പറഞ്ഞു. അവള്‍ ചായ മകളുടെ പക്കല്‍ കൊടുത്ത ശേഷം അവളുടെ കൂടെ പുറത്തിറങ്ങി.

“ചായ..” ദിവ്യ അച്ചന്റെ മുഖത്തേക്ക് കൌതുകത്തോടെ നോക്കിക്കൊണ്ട്‌ ചായ നല്‍കി.

“ദിവ്യ..അല്ലെ..” അച്ചന്‍ ചോദിച്ചു. അവള്‍ തലയാട്ടി.

“ഉം..അപ്പൊ ഞാന്‍ പറഞ്ഞു വന്നത്..ഇന്ന് രാവിലെ വാസു എന്നെ വിളിച്ചിരുന്നു..അതിരാവിലെയാണ് അവന്‍ വിളിച്ചത്….ഇന്നലെ രാത്രി നിങ്ങള്‍ക്ക് എന്തോ ആപത്ത് സംഭവിച്ചു എന്ന് അവന്‍ സ്വപ്നം കണ്ടത്രെ..ഈ അമ്മയെയും മോളെയും ആരോ കൊല്ലാനായി ഓടിക്കുന്നതായോ മറ്റോ ആണ് അവന്‍ കണ്ടത്..നിങ്ങള്‍ക്ക് സുഖമാണോ എന്നറിയാന്‍ കൊച്ചിയില്‍ നിന്നും രാവിലെ വരാന്‍ തുടങ്ങിയതാണ് അവന്‍..പക്ഷെ നിങ്ങള്‍ അവനെ ഇവിടെ നിന്നും ഇറക്കി വിട്ടതുകൊണ്ടും അവനെ വീട്ടിലേക്ക് കയറ്റില്ല എന്ന കാരണം കൊണ്ടും എന്നോട് പറ്റുമെങ്കില്‍ വന്നു വിവരം തിരക്കാന്‍ അവന്‍ പറഞ്ഞേല്‍പ്പിച്ചു..അങ്ങനെയാണ് ഞാനെത്തിയത്……” അച്ചന്‍ താന്‍ വന്നതിന്റെ കാരണം പറഞ്ഞുകൊണ്ട് മെല്ലെ ചായ ഊതിക്കുടിച്ചു.

ദിവ്യയും രുക്മിണിയും അവിശ്വസനീയതയോടെ പരസ്പരം നോക്കി. തങ്ങള്‍ക്ക് ആപത്ത് പിണഞ്ഞത് വാസുവേട്ടന്‍ അറിഞ്ഞിരിക്കുന്നു. ശങ്കരനും അതുകേട്ടു ഞെട്ടി ഇരിക്കുകയായിരുന്നു.

“അച്ചോ..സത്യത്തില്‍ വിശ്വസിക്കാന്‍ തോന്നുന്നില്ല ഇത്..ഇന്നലെ ഞങ്ങള്‍ വളരെ വലിയ ഒരു ആപത്തില്‍ പെട്ടിരുന്നു…ദൈവാധീനം കൊണ്ട് മാത്രമാണ് രക്ഷപെട്ടത്..ഇപ്പോള്‍ അങ്ങോട്ട്‌ പോയ പോലീസ് ഇവിടെ വന്നതാണ്‌….” ശങ്കരന്‍ പറഞ്ഞു.
“അപ്പോള്‍ അവന്‍ കണ്ട സ്വപ്നം സത്യമായിരുന്നു അല്ലെ? എന്താണ് സംഭവിച്ചത്? ഞാന്‍ അറിയുന്നതില്‍ വിരോധമുണ്ടോ?’ അച്ചന്‍ തന്റെ ഞെട്ടല്‍ മറച്ചു വയ്ക്കാതെ ചോദിച്ചു.

ശങ്കരന്‍ തലേന്ന് നടന്ന കാര്യങ്ങള്‍ അതേപടി അച്ചനെ പറഞ്ഞു കേള്‍പ്പിച്ചു.

“വാസു ഇവിടെ ഉണ്ടായിരുന്നു എങ്കില്‍ ഒരുത്തനും ഈ വീട്ടില്‍ കയറി അനാവശ്യം കാണിക്കില്ല എന്ന് ഞാനിപ്പോള്‍ മനസിലാക്കുന്നു അച്ചോ..അവനെ പറഞ്ഞു വിട്ടതില്‍ എനിക്കിപ്പോള്‍ നല്ല വിഷമമുണ്ട്…..” അങ്ങനെ പറഞ്ഞാണ് ശങ്കരന്‍ നിര്‍ത്തിയത്. അത് കേട്ടപ്പോള്‍ സന്തോഷത്തോടെ ദിവ്യയും രുക്മിണിയും പരസ്പരം നോക്കി.

“ഓ ഗോഡ്..അവര്‍ ആരാണ് എന്ന് വല്ല പിടിയുമുണ്ടോ?” അച്ചന്‍ ചോദിച്ചു.

“അറിയില്ല..എന്റെ മോളെ തട്ടിക്കൊണ്ടു പോകാനാണ് അവരെത്തിയത്..പക്ഷെ അവര്‍ക്കത് സാധിച്ചില്ല…”

ദിവ്യ ഭിത്തിയില്‍ ചാരി നിന്ന് ഏങ്ങലടിച്ചു.

“കരയാതെ മോളെ..ആപത്തൊന്നും വരുത്താതെ ദൈവം തുണച്ചല്ലോ..ഞാന്‍ വാസുവിന്റെ നമ്പര്‍ തരാം…നിങ്ങള്‍ തന്നെ അവനോടു സംസാരിക്ക്..അവന്‍ ആകെ ടെന്‍ഷനില്‍ ആണ്…”

അച്ചന്‍ അവന്റെ നമ്പര്‍ അവര്‍ക്ക് നല്‍കി; ഒപ്പം തന്റെ നമ്പരും നല്‍കി.

“എന്നാല്‍ ഞാന്‍ ഇറങ്ങട്ടെ..ദൈവം ഈ വീടിനെ കാത്തു സംരക്ഷിക്കട്ടെ…എന്റെ വല്ല സഹായവും ആവശ്യമുണ്ട് എങ്കില്‍ തന്ന നമ്പരില്‍ വിളിച്ചാല്‍ മതി”

പോകാന്‍ എഴുന്നേറ്റുകൊണ്ട് അച്ചന്‍ പറഞ്ഞു. ശങ്കരനും കുടുംബവും അദ്ദേഹത്തെ യാത്രയാക്കി. ദിവ്യ വാസുവിനോട് സംസാരിക്കാന്‍ തിടുക്കപ്പെട്ടു നില്‍ക്കുകയായിരുന്നു.

——-

“രാത്രി പതിനൊന്നേ മുക്കാലിന് ശങ്കരന്റെ മകള്‍ ഇങ്ങോട്ട് വിളിച്ച കോള്‍ ആണ് ഇത്. ഒന്നല്ല രണ്ടുതവണ..ആ കോള്‍ വന്ന ശേഷം താന്‍ തന്റെ മൊബൈലില്‍ നിന്നും ചെയ്ത കാള്‍ ആണ് ഇത്..ആരുടെ നമ്പരാടോ ഇത്?”

തലേദിവസം രാത്രിയിലെ കോള്‍ ലിസ്റ്റ് എടുപ്പിച്ച് പൌലോസ് രവീന്ദ്രനെ ചോദ്യം ചെയ്യുകയായിരുന്നു സ്റ്റേഷനില്‍.
“അ..അത്..മുസ്തഫയുടെ നമ്പര്‍..” രവീന്ദ്രന്‍ പറഞ്ഞു.

“എന്ത് വിശേഷം പറയാനാണ് താന്‍ അര്‍ദ്ധരാത്രി അവനെ വിളിച്ചത്?”

“വെ..വെറുതെ..” രവീന്ദ്രന്‍ വിക്കി.

“ഹും….” പൌലോസ് ബെല്ലില്‍ വിരലമര്‍ത്തി. ഒരു കോണ്‍സ്റ്റബിള്‍ ഉള്ളില്‍ കയറി സല്യൂട്ട് നല്‍കി.

“വിളിക്കെടോ അവനെ..”

“സര്‍”

അല്പം കഴിഞ്ഞപ്പോള്‍ മുസ്തഫയെ പോലീസുകാര്‍ ഉള്ളിലേക്ക് കൊണ്ടുവന്നു. അവനെ കണ്ടപ്പോള്‍ രവീന്ദ്രന്റെ മുഖം വിളറി വെളുത്തു.

“ഉം..എന്തിനാടാ ഇന്നലെ രാത്രി നിന്നെ ഇയാള്‍ വിളിച്ചത്?” പൌലോസ് ചോദിച്ചു.

“അത്..വെറുതെ വിളിച്ചതാണ്..ഇന്ന് ഒന്ന് കാണണം എന്ന് പറഞ്ഞു..”

“ഗുഡ്..രാത്രിയില്‍ ഒരു കുശലാന്വേഷണം..അതും ഒരു വീട്ടില്‍ ചിലര്‍ അതിക്രമിച്ചു കയറി പോലീസിന്റെ സഹായം ആവശ്യപ്പെട്ടതിന് തൊട്ടു പിന്നാലെ..നല്ലത്…ഈ നമ്പര്‍ ആരുടെയാണ് എന്ന് നിനക്കറിയുമോ?”

പൌലോസ് മറ്റൊരു നമ്പര്‍ അവനെ കാണിച്ചു. മുസ്തഫ ഞെട്ടി.

“നീ ഞെട്ടിയോ? ഈ നമ്പര്‍ മുഹമ്മദ്‌ മാലിക്ക് എന്ന് പേരുള്ള കൊച്ചി സ്വദേശിയുടെ നമ്പരാണ്. ഈ നമ്പര്‍ ഇന്നലെ ഈ ടവറിന്റെ പരിധിയില്‍ ഉണ്ടായിരുന്നു…നീ ഇതിലേക്ക് ഇന്നലെ ചെയ്ത കോളുകള്‍ എത്രയെണ്ണം ഉണ്ടെന്ന് ഈ ലിസ്റ്റില്‍ ഉണ്ട്…ഇനി തത്ത പറയുന്നത് പോലെ പറഞ്ഞോ..വള്ളിപുള്ളി വിടാതെ..ആരാണ് ഈ മാലിക്ക്..അവനിവിടെ ഇന്നലെ എന്തിനു വന്നു? നീയും അവനും ഇയാളും തമ്മിലുള്ള ബന്ധം എന്താണ്?” പൌലോസ് കസേരയിലേക്ക് ചാഞ്ഞിരുന്നുകൊണ്ട് ചോദിച്ചു.

“സാറേ അവനെന്റെ മാമന്റെ മകനാണ്..ഇന്നലെ ബന്ധുവായ എന്നെ കാണാന്‍ അവനിവിടെ വന്നിരുന്നു..ഇങ്ങോട്ട് വരാനുള്ള വഴി അറിയാന്‍ എന്നെ അവനും തിരികെ ഞാന്‍ അവനെയും വിളിച്ചു..അതിലെന്താ സാറേ പ്രശ്നം?” മുസ്തഫ ചിരിച്ചുകൊണ്ടാണ് ചോദിച്ചത്.

അവന്റെ ബുദ്ധി പൌലോസിന് മനസിലായി. രവീന്ദ്രന്റെ മുഖത്ത് കണ്ട ആശ്വാസത്തില്‍ നിന്നും അയാള്‍ പലതും മനസിലാക്കി.

“ഓഹോ..അപ്പോള്‍ മാലിക്ക് നിന്റെ ബന്ധുവാണ്…..ആയിക്കോട്ടെ..ഇന്നലെ രാത്രി നിന്റെ ഈ മാമന്റെ മകന്‍ ഇവിടെ എന്തെടുക്കുകയായിരുന്നു? നിന്നെ കാണാന്‍ വന്ന അവന്‍ നിന്റെ വീട്ടില്‍ത്തന്നെ ഉണ്ടായിരുന്നോ?”

“ഉണ്ടായിരുന്നു..രാത്രിയാണ്‌ തിരികെപ്പോയത്”

“രാത്രി എത്ര മണിക്ക്?”

ഓർമയില്ല …… പത്തോ …….പതിനൊന്നോ …..ആയിക്കാണും .
നിന്റെ ഫോണിൽ നിന്നും രാത്രി പതിനൊന്നു അമ്പതിനും പിന്നെ പന്ത്രണ്ടരയ്ക്കും കാൾ പോയിട്ടുണ്ട് …..ഇവരെപ്പറ്റി കൂടുതൽ അറിയാൻ ഞാൻ കൊച്ചി പോലിസിസുമായി ബന്ധത്തപ്പെട്ടിരിക്കുവാന് ..അവനെ എന്റെ കൈയിൽ കിട്ടും ……. അക്കാര്യത്തിൽ നിനക്കു സംശയം ഒന്നും വേണ്ട ….. അപ്പോൾ നീ ഈ പർജത്തിൽ കൂടുതൽ കാര്യങ്ങൾ അവനിൽ നിന്നും എനിക്ക് അറിയാൻ സാധിച്ചാൽ പിന്നെ നീ വിവരമറിയും …..

സാറെ ഇന്നലെ അവൻ എവിടെ വന്നെന്നു ഞാൻ സമദിച്ചല്ലോ …..പിന്നെ എന്താണ് പ്രെശ്നം ?
അവൻ തനിച്ചാണോ വന്നത് അതോ കൂടെ ആരെങ്കിലും ഉണ്ടായിരുന്നോ ?

തനിച്ചാണ് വന്നത് .
ഇതിനു മുൻപ് നിന്നെ കാണാൻ അവൻ വന്നിട്ടുണ്ടോ ?
അവന്റെ ചെറുപ്പത്തിൽ വന്നിട്ടുണ്ട് ……. അവൻ തനിച്ചു ആദ്യമായാണ് വരുന്നത് …….. മുൻപ് ഒകെ മാമൻറെ കൂടെ ആണ് വന്നിരുന്നത് ……….
അവനു കൊച്ചിയിൽ എന്താണ് പരിപാടി ?
ബിസിനസ് ആണ് …

ശരി പൊക്കോ …….. ബാക്കിയൊക്ക ……. മാലിക്കിനെപ്പറ്റി കൊച്ചി പോലീസിന്റെ റിപ്പോർട്ട് കിട്ടിയ ശേഷം ആകാം ………. നീ അവനെ വിളിച്ചു പറഞ്ഞക്ക് ……….പൗലോസ് അവനിലേക് എത്താൻ അധിക സമയം ഒന്നും വേണ്ടി വരില്ലന്……
മുസ്തഫ പുച്ഛത്തോടെ ചിരിച്ച ശേഷം പുറത്തിറങ്ങി …….
താനും പോടോ …… പൗലോസ് രവിന്ദ്രനോട് പറഞ്ഞു . അയാൾ പോയപ്പോൾ … പൗലോസ് …. ആലോചനയോടെ . ……….കസേരയിൽ പിന്നോക്കം ചാഞ്ഞു ………

ഇത് അവന്മാരെ തന്നെയാണ് മൂന്നുപേർ അവൾ പറഞ്ഞ ശരീരപ്രകൃതം വച്ച് ഇത് അറേബ്യൻ ഡെവില്സ് തന്നെയാണ് … നീ ….. അഞ്ജനയെ തള്ളിയതിന്റെ പ്രതികാരം നിന്റെ വീട്ടുകാർക്ക് നൽകി അവൻ തുടഗിയിരിക്കുകയാണ് ……….. പക്ഷ അവര്ക് ഉദ്ദശിച്ചത് നടത്താൻ സാധിക്കാത്ത പോയി. …………. നിന്റെ സഹോദരി ഭാഗ്യം കൊണ്ടാണ് …… കഴിചിൽ ആയത് ……
ഡോണ വാസുവിനോടെ പറഞ്ഞു ………. പുന്നൂസിന്റെ വീട്ടിലായിരുന്നു അവർ . ദിവ്യ ഫോൺ ചെയ്ത് തലേന്ന് നടന്ന എല്ലാ വിവരവും വള്ളി പുള്ളി വിടാതെ അവനെ അറിയിച്ചിരുന്നു ……..

“അതെ..ഇത് അവന്മാര്‍ തന്നെയാണ്..സംശയമില്ല..” പുന്നൂസും ഡോണയുടെ നിഗമനത്തെ പിന്തുണച്ചു.

“എനിക്ക് വീടുവരെ ഒന്ന് പോകണം..അവരെ എല്ലാവരെയും കണ്ടു നേരില്‍ കാര്യങ്ങള്‍ അറിയണം..ഇതിന്റെ പിന്നില്‍ ആരായാലും ഒരുത്തനെയും ഞാന്‍ വിടില്ല.. ഞാന്‍ പോയിട്ട് വരട്ടെ സര്‍..” വാസു ചോദിച്ചു.

“ഷുവര്‍..ഈ സമയത്ത് നീ പോകണം..അത് അവര്‍ക്ക് വലിയ ഒരു ആശ്വാസമാകും….” പുന്നൂസ് പറഞ്ഞു.

“വാസു..ഞാനും വരുന്നു..നമ്മള്‍ സംശയിക്കുന്നതുപോലെ ഇതിന്റെ പിന്നില്‍ അവന്മാര്‍ തന്നെയാണെങ്കില്‍, നിന്റെ വീട്ടുകാര്‍ നല്‍കുന്ന സ്റ്റേറ്റ്മെന്റ് നാളെ എനിക്ക് ഉപകാരപ്പെടും…പപ്പാ ഞാനും ഇവന്റെ കൂടെ പോകുകയാണ്..” ഡോണ പറഞ്ഞു.

“നിങ്ങള്‍ എങ്ങനെ പോകും? നിന്റെ ആ പഴയ കാറില്‍ അത്ര ദൂരം പോകാന്‍ പറ്റുമോ?”

“ബൈക്കില്‍ പൊയ്ക്കോളാം സര്‍..” വാസു പറഞ്ഞു.

“അത്ര ദൂരമോ..ഡോണ എന്റെ കാറുകളില്‍ ഏതെങ്കിലും എടുത്ത് പോ”

“വേണ്ട പപ്പാ..അത്രയ്ക്ക് ആഡംബരം വേണ്ട..ഞങ്ങള്‍ ബൈക്കില്‍ പൊക്കോളാം”

“ശരി..നിങ്ങളുടെ ഇഷ്ടം…പോയിട്ട് വേഗം എത്തണം”

“എത്താം സര്‍” വാസു പറഞ്ഞു.

——

ദിവ്യ നാളുകള്‍ക്ക് ശേഷം വലിയ ഉത്സാഹത്തിലായത് അന്നാണ്. തലേ രാത്രിയിലെ സംഭവം മൂലം അച്ഛന്‍ തന്നോട് പഴയതുപോലെ ഇടപെടാന്‍ തുടങ്ങിയിരിക്കുന്നു. വീട്ടില്‍ തളംകെട്ടി നിന്നിരുന്ന അസുഖകരമായ അന്തരീക്ഷത്തിന് ഒരു അറുതി വന്നതില്‍ അവള്‍ വളരെ സന്തോഷിച്ചു. പക്ഷെ അവളെ സന്തോഷിപ്പിച്ചത് അതൊന്നുമായിരുന്നില്ല. വാസു! ഇന്ന് തന്റെ വാസുവേട്ടന്‍ ഇന്ന് വരുകയാണ്. എത്ര നാളായി കണ്ണില്‍ എണ്ണ ഒഴിച്ച് താന്‍ ആശിക്കുന്നതാണ് അദ്ദേഹത്തെ ഒന്ന്‍ കാണാന്‍.

അച്ഛന് വാസുവേട്ടനോട് ഉണ്ടായിരുന്ന വിരോധവും ഇല്ലാതായിരിക്കുന്നു. ഒരു കണക്കിന് തലേ രാത്രിയിലെ സംഭവങ്ങള്‍ തന്റെ ജീവിതത്തിന് ഗുണകരമായി മാറി എന്നവള്‍ക്ക് തോന്നി. ഈ നന്മ ഒക്കെ മുന്നില്‍ കണ്ടാകും ഈശ്വരന്‍ അങ്ങനെ ഒക്കെ സംഭവിക്കാന്‍ ഇടയാക്കിയത്.

രുക്മിണിയും മകനെ സ്വീകരിക്കാനുള്ള വലിയ ഒരുക്കങ്ങള്‍ നടത്തുകയായിരുന്നു. ഉച്ചയ്ക്ക് വിഭവ സമൃദ്ധമായ സദ്യ തന്നെ ഉണ്ടാക്കാന്‍ അവള്‍ ആരംഭിച്ചു കഴിഞ്ഞിരുന്നു. സുമയും അവളെ സഹായിക്കാനായി ഒപ്പമുണ്ടായിരുന്നു. ദിവ്യയ്ക്ക് ദേഹം മൊത്തം വേദനയും ചൂടും ഉണ്ടായിരുന്നെങ്കിലും അവളും അമ്മയെ സഹായിക്കാനായി അടുക്കളയില്‍ ഒപ്പം കൂടി. ശങ്കരന്‍ അന്ന് കടയില്‍ പോകാതെ ഉച്ചയ്ക്കലേക്ക് ആഹാരം ഉണ്ടാക്കാന്‍ വേണ്ട സാധനങ്ങള്‍ വാങ്ങാന്‍ പോയിരുന്നു. രുക്മിണി വീടൊക്കെ അടിച്ചുവാരി നിലം തുടച്ചു വൃത്തിയാക്കി. ഉച്ചയായതോടെ ആഹാരമൊക്കെ റെഡിയാക്കി അവര്‍ ഉമ്മറത്തെത്തി. ദിവ്യ മേല് നനഞ്ഞ തുണി കൊണ്ട് തുടച്ചു വേഷം മാറി ചെറുതായി ഒരുങ്ങി വാസുവിനെ കാത്ത് അമ്മയ്ക്കും അച്ഛനും ഒപ്പം പുറത്ത് തന്നെ ആയിരുന്നു.

ഏതാണ്ട് ഒന്നരയായപ്പോള്‍ ഒരു ബുള്ളറ്റിന്റെ ശബ്ദം അവര്‍ കേട്ടു. വാസു എങ്ങനെയാകും വരുന്നത് എന്നവര്‍ക്ക് അറിയില്ലായിരുന്നു. ദിവ്യ ആകാംക്ഷയോടെ റോഡിലേക്ക് കണ്ണും നട്ട് തുടിക്കുന്ന മനസോടെ ഇരുന്നു. അപ്പോള്‍ ഒരു ബുള്ളറ്റ് പടികടന്നു വരുന്നത് അവര്‍ കണ്ടു. വാസുവിനെ കണ്ട രുക്മിണിയുടെ മുഖം വിടര്‍ന്നു വികസിച്ചു.

പക്ഷെ ദിവ്യ തകര്‍ന്നു പോയിരുന്നു. തന്റെ മനസു തകര്‍ന്നുടഞ്ഞു തരിപ്പണമാകുന്നത് അവളറിഞ്ഞു. ആകാംക്ഷയോടെ, ഓരോ നിമിഷവും എണ്ണിക്കൊണ്ട് വാസുവിനെ കാത്തിരുന്ന അവള്‍ അവന്റെ പിന്നിലിരിക്കുന്ന അതിസുന്ദരിയായ പെണ്‍കുട്ടിയെ കണ്ടപ്പോള്‍ തളര്‍ന്നു പോയി. തന്റെ ജീവിതത്തില്‍ മൊത്തം ഇരുള്‍ പടരുന്നതുപോലെ അവള്‍ക്ക് തോന്നി. വാസു ബുള്ളറ്റ് സ്റ്റാന്റില്‍ വച്ചിട്ട് ഇറങ്ങിയപ്പോള്‍ ഡോണയും അവന്റെ ഒപ്പം പുഞ്ചിരിച്ചുകൊണ്ട് ഉമ്മറത്തേക്ക് കയറി. ദിവ്യയ്ക്ക് തന്റെ കണ്ണില്‍ ഇരുട്ട് കയറുന്നത് പോലെ തോന്നി. അവളുടെ കണ്ണുകള്‍ മേലേക്ക് മറിഞ്ഞു.

“മോളെ….” പെട്ടെന്ന് ശങ്കരന്‍ അവളെ താങ്ങി. അവളുടെ ബോധം പൊയ്പ്പോയിരുന്നു. വാസുവും ഡോണയും ഞെട്ടലോടെ അവളെ നോക്കി

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.

Most Liked Posts