ഡോക്ടർ തിരക്കിലാണ് – 1

മലയാളം കമ്പികഥ – ഡോക്ടർ തിരക്കിലാണ് – 1

ജില്ലാ ആശുപത്രിയുടെ ഗൈനക്കോളജി ഓ.പി വിഭാഗം. വരാന്തയിൽ നിന്ന് തിരിയാൻ ഇടമില്ല അത്ര തിരക്ക്. കലപില ശബ്ദങ്ങൾ പെട്ടന്ന് നിലച്ചു. ചെറിയ ഒരു പിറുപിറുപ്പ് ഉയർന്നു… ഡോക്ടർ വരുന്നുണ്ട്!

തോളിലൂടെയിട്ട സ്റ്റെതസ്കോപ്പുമായി പൂർണ്ണചന്ദ്രനെ പോലെ തിളങ്ങുന്ന പുഞ്ചിരിയാർന്ന മുഖവുമായി വീതിയിൽ കസവ് കരയുള്ള സെറ്റ് സാരിയും അതേ തുണിയുടെ കൈകളിൽ നാല് വിരൽ വീതിയിൽ കസവ് ബോർഡറുള്ള ബ്ളൌസും ധരിച്ച വെളുത്ത് തുടുത്ത സുന്ദരിയായ കടഞ്ഞെടുത്തത് പോലുള്ള അവയവഭംഗിയാർന്ന യുവതിയായ ഡോക്ടർ ഹാഫ് ഡോർ തുറന്ന് അകത്തേയ്ക് കയറി.

കുലീനത്വം തുളുമ്പുന്ന ആ മുഖത്ത് നെറ്റിയിൽ കണ്ട ചന്ദനക്കുറിയും സീമന്തരേഖയിലെ സിന്ദൂരക്കുറിയും കണ്ടപ്പോൾ
അടക്കിപ്പിടിച്ച ഒരു സംശയം കേട്ടു…! അടക്കിപ്പിടിച്ച ഒരു ചിരിയോടെയുള്ള മറുപടിയും..!

“ഇതാണോ ഡോക്ടർ? പക്ഷേ പേര് പറഞ്ഞത്….?”

“ആ ആളുതന്നാടീ ഈ ആള്”

ജില്ലാ ആശുപത്രി ഗൈനക്കോളജി വിഭാഗം മേധാവി ഡോ.റസിയാബീഗത്തിന്റെ തിരക്കേറിയ ഒ.പി ആരംഭിച്ചു!

തിരക്കുകൾ അൽപ്പം കുറഞ്ഞു അവസാനം മൂന്ന് പേർ കൂടിയായി ഡോക്ടറെ കാത്ത് വെളിയിൽ.

പേഷ്യന്റിനോടൊപ്പം വന്ന സ്ത്രീയുടെ മുഖത്തേയ്ക് ഒന്ന് നോക്കിയ ഡോക്ടർ കണ്ണ് ചിമ്മി ഒന്ന് കൂടി ആ മുഖത്തേയ്ക് നോക്കി!
സംശയം നിഴലിയ്കുന്ന സ്വരത്തിൽ മടിച്ച് മടിച്ച് ചോദിച്ചു…

“ശാലിനി….???”

“അതേ…! എന്നെയെങ്ങനറിയാം..?”

ആ സ്ത്രീ പെട്ടന്ന് അമ്പരപ്പോടെ ചോദിച്ചു….

“മാർ ഈവാനിയോസിൽ പ്രീഡിഗ്രിയ്ക് പഠിച്ച ശാലിനി തന്നല്ലേ..?”

ഡോ. റസിയാബീഗം മുഖത്ത് ഊറിയ ഒരു കള്ളപ്പുഞ്ചിരിയോടെ ചോദിച്ചു.

“ഹയ്യോ..! റസിയാബീഗം! ഹെന്റുമ്മാച്ചിക്കുട്ടീ നീയോ…? ന്റെ ദൈവമേ! കഷ്ടം എനിക്ക് മനസ്സിലായില്ലല്ലോടീ നിന്നെ! അതെങ്ങനാ…! ഇങ്ങനെ പൊട്ടും സിന്ദൂരോമൊക്കെയായി ഇരുന്നാ എങ്ങനെ പിടികിട്ടും! ഇതെന്താടീ ഈ വേഷം? മിണ്ടാപ്പൂച്ച കലമൊടച്ചല്ലേ!!”

“പഴേ നാക്കിനൊരു കൊറവുമില്ലല്ലോടീ നിനക്ക്…!ഒരുകാര്യം ചെയ്യ് നീയവിടെ ഒന്ന് വെയ്റ്റ് ചെയ്യ് ഈ രണ്ടുപേരേം കൂടി നോക്കീട്ട് ഞാനിപ്പം വരാം..”

റസിയ നിറഞ്ഞ ചിരിയോടെ പറഞ്ഞു.

ബാക്കി രണ്ട് പേരെയും കൂടി നോക്കിക്കഴിഞ്ഞ റസിയ പുറത്തേയ്ക് വന്നു.

ശാലിനി ഗർഭിണിയായ അനുജത്തി ശാരികയോടൊപ്പം വന്നതാണ്..!

“നിങ്ങളെങ്ങനാടീ വന്നേ…? ഞാനിവിടടുത്ത് തന്നാ താമസം. എത്ര വർഷങ്ങള് കൂടി കാണുന്നതാ നിന്നെയേതായാലും ഇന്ന് വൈകുന്നേരേ വിടത്തൊള്ളു!”

റസിയ ചിരിയോടെ ശാലിനിയുടെ കൈകളിൽ പിടിച്ചു!

“കാറാണ്ടെ വഴീലൊണ്ട്! അന്നാപ്പിന്നിവള് പൊക്കോട്ടെ! ശാരീ നീയന്നാ പൊക്കോ എന്നെയിവള് കൊണ്ടെവിട്ടോളും പതിയയേ പോകാവൊള്ളു കെട്ടോ!”

ശാരികയെ യാത്രയാക്കി തിരികെ വന്ന് വണ്ടിയെടുത്ത റസിയയുടെ അനായാസമായ ഡ്രൈവിംഗ് കണ്ട ശാലിനി ചിരിയോടെ പറഞ്ഞു:

“എത്ര സ്മൂത്തായിട്ടാടീ നിന്റേം ശാരീടേമൊക്കെ ഡ്രൈവിംഗ്..! ഞാനും പണ്ടോന്ന് ശ്രമിച്ചതാ! ഒരു മതില് പൂർണ്ണമായും അങ്ങ് തകർത്തു!
ബ്രേക്കിന് പകരം ആക്സിലേറ്ററേലാ ആഞ്ഞു ചവിട്ടിയത്! അതോടെ ആ പണീം നിർത്തി! ഇപ്പ എന്റെ കെട്ട്യോനെ മാത്രാ ഞാനോടിക്കുന്നേ!”

“ശാരിക പ്രഗ്നന്റായപ്പളേ അങ്ങൂന്ന് ഓടെ കെട്ടിയോന്റെ ഓർഡറിങ്ങ് വന്നു പ്രൈവറ്റിലൊന്നും പോകല്ല് ഡോ:റസിയാബീഗത്തെ കണ്ടാമതീന്ന്!
അന്നാ വീട്ടി വന്ന് കാണാന്ന് വച്ച് തെരക്കിയപ്പ കാശും മേടിയ്കില്ല വീട്ടി പ്രാക്ടീസുമില്ല!
നീയത്ര ബല്യ പുള്ളിയാ അല്ലേടീ! ആട്ടെ ആണുങ്ങടെ മുഖത്തോട്ടുപോലും നോക്കാണ്ട് കീഴോട്ടും കുനിഞ്ഞ് നടന്ന നിന്നെ കറക്കിയെടുത്ത് ഈ വേഷത്തിലാക്കിയ ആ ഭീകരൻ ആരാടീ…?”

“അതെങ്ങനാ നീയൊന്ന് വായടച്ചിട്ട് വേണ്ടേ എനിക്ക് മിണ്ടാൻ!”

റസിയ ചിരിയോടെ അത് പറയുമ്പോൾ ഒരു വലിയ ഗേറ്റിന് മുൻപിൽ വണ്ടി നിന്നു.

തോളൊപ്പം മുറിച്ചിട്ട മുടി ഭംഗിയായി ചീകിയൊതുക്കി മുകളിലേയ്ക് ബാന്റിട്ട് കെട്ടിവച്ച ഓമനത്വം തുളുമ്പുന്ന ഒരഞ്ച് വയസ്സ് തോന്നിയ്കുന്ന പെൺകുട്ടി-റസിയയുടെ ഒരു കൊച്ച് പതിപ്പ് ഓടിവന്ന് ഗേറ്റ് തുറന്നു!

അവളും അമ്മയുടെ സെറ്റ്സാരി പോലെ തന്നെ കസവ് കരയുള്ള പാവാടയും ബ്ളൌസുമാണ് ധരിച്ചിരിയ്കുന്നത്…!

കയ്യിൽ റോസ് നിറത്തിലുള്ള വലിയൊരു കരടിയുടെ പാവയുമുണ്ട്…!

“കുട്ടാപ്പിയെന്തിയേ ഒറങ്ങിയോ വാവക്കുട്ടീ…?”

ചോദിച്ച് കൊണ്ട് കാറിന്റെ ഡോർ തുറന്ന് പുറത്തിറങ്ങിയ റസിയ മോളെ വാരിയെടുത്ത് ഉമ്മ വച്ചു.

“ഇതുമ്മാന്റെ കൂട്ടുകാരിയാ! ശാലിനിയാന്റി…! ഉമ്മാന്റെ കൂടെ കോളജിൽ പഠിച്ചതാ ഈ ആന്റീം…”

“ആന്റീം ഡോട്ടറാ…?”

റസിയയുടെ എളിയിലിരുന്ന വാവക്കുട്ടിയുടെ ചോദ്യം ശാലിനിയ്ക് നേരേ വന്നു…

“അല്ലെടീ മുത്തേ! ആന്റിക്കടുക്കളപ്പണിയാ….”

പറഞ്ഞ് കൊണ്ട് റസിയയുടെ കൈയിൽ നിന്നും വാവക്കുട്ടിയെ വാങ്ങി എടുത്തുകൊണ്ട് മൂവരും കൂടി വീടിനുള്ളിലേയ്ക് നടന്നു.

“അച്ചമ്മേം ഒറക്കാണോ വാവക്കുട്ടീ….?”

“അച്ചമ്മ കുട്ടാപ്പിയൊറങ്ങും മുന്നേ ഒറങ്ങി!”

“ബെറ്റിയാന്റിയോ….?

“ആന്റി ടെറസേ തുണി വിരിക്കുവാ ഉമ്മച്ചി വരുന്നകണ്ട് ഞാങ്കേറ്റ് തൊറക്കാൻ വന്നതാ!”

“ശ്രീയേട്ടന്റെ അമ്മേം ഇവിടെ ഞങ്ങളോടൊപ്പമുണ്ട്! കുട്ടാപ്പി ഇളയ മോനാ രണ്ട് വയസ്സ് കഴിഞ്ഞതേയുള്ളു!”

“നിന്റെ പിള്ളാര് തീർത്ത് പൊടിക്കുഞ്ഞുങ്ങളാണല്ലോടീ റസിയേ! എന്റെ എളേത് ഇപ്പ പ്ളസ്സ്ടൂ കഴിഞ്ഞു! മൂത്തവൻ നേരത്തെ നാട്ടിലെത്തി ഇവിടെ മെക്കാനിക്കൽ എൻജിനീയറിംഗിന് ചേർന്നാരുന്നു! കുഞ്ഞവന്റെ പ്ളസ്സ്ടൂ കഴിഞ്ഞപ്പ ഞങ്ങളും ഇങ്ങ് പോന്നു. ഇനി തിരികെ ഗൾഫിലേയ്കില്ല!”

ശാലിനി റസിയയോട് ഇത് പറയുമ്പോൾ ബെറ്റി തുണി വിരിച്ചിട്ട് കയറി വന്നു.

“അമ്പടീ ഉമ്മാനെ കണ്ടപ്പ അവക്കെന്നെ വേണ്ട! ഓടിയ ഓട്ടം കണ്ടില്ലേ! ഇതാരാ ഇത്താ..?”

തോളിൽ കിടന്ന ഷാളിനാൽ വിയർപ്പ് ഒപ്പിക്കൊണ്ട് ബെറ്റി ചോദിച്ചു!

“ഇത് ശാലിനി! എന്റെ കൂട്ടുകാരി നിന്റെ ചേച്ചീടേം!
എടീ ഇവള് നമ്മടെ എൽസീടെ അനിയത്തിയാ ഞങ്ങടെ കല്യാണം കഴിഞ്ഞപ്പ മൊതൽ ഇവളും ഞങ്ങളോടൊപ്പമാ ജീവിതോം പഠിത്തോം ഒക്കെ!”

തിരുവനന്തപുരത്ത് റസിയയുടെ വീടിന് അടുത്താണ് കൂട്ടുകാരി എൽസിയുടെ വീടും റസിയയുടെ വീട്ടിൽ ചെന്നുള്ള പരിചയമാണ് ശാലിനിയ്കും എൽസിയുമായി.

നിർദ്ധന കുടുംബത്തിലെ അംഗമായ അമ്മയില്ലാത്ത എൽസിയും ബെറ്റിയും അപ്പന്റെ മരണത്തോടെ അനാഥരായപ്പോൾ റസിയയുടെ ബാപ്പയാണ് അവരെ സംരക്ഷിച്ചത്!

ബാപ്പ എൽസിയെ നല്ലൊരു ചെറുപ്പക്കാരനെ കണ്ടെത്തി വിവാഹം കഴിപ്പിച്ച് അയച്ചപ്പോൾ എൽസിയേക്കാൾ പത്ത് വയസ്സിന് ഇളയ ബെറ്റിയെ സ്വന്തം വീട്ടിൽ മക്കളോടൊപ്പം തന്നെ നിർത്തി അദ്ദേഹം സംരക്ഷിച്ചു!

ബെറ്റി കുടിയ്കാൻ എടുക്കാൻ അകത്തേയ്ക് പോയപ്പോൾ ശാലിനി വീണ്ടും റസിയയുടെ നേരേ തിരിഞ്ഞു:

“ആട്ടെടീ…. നിന്റെ പുയ്യാപ്ളേപ്പറ്റി പറഞ്ഞില്ലല്ലോ! ആരാടീ നിന്നെ പൊട്ട് തൊടീപ്പിച്ച ആ മഹാൻ?”
റസിയ ഒരു പുഞ്ചിരിയോടെ തിരിഞ്ഞ് ടീവിയുടെ മുകളിലായി ഭിത്തിയിൽ തൂക്കിയിട്ടിരുന്ന വിവാഹഫോട്ടോയിലേയ്ക് വിരൽ ചൂണ്ടി….

ഫോട്ടോയിലേയ്ക് നോക്കിയ ശാലിനി ഒരു ഞെട്ടലോടെ വായ് പൊളിച്ച പടി നിന്നുപോയി!

മജന്ത പട്ട് സാരിയുമുടുത്ത് തല നിറയെ മുല്ലപ്പൂവും ചൂടി പുഷ്പമാലയുമണിഞ്ഞ് നിൽക്കുന്ന റസിയയുടെ വലത് ഭാഗത്ത് കസവ് മുണ്ടും ക്രീം ഷർട്ടുമിട്ട് പൂമാലയും അണിഞ്ഞ് നിൽക്കുന്ന ആൾ……

“ശ്രീകാന്ത്…..!!!!”

മാർ ഈവാനിയോസിലെ ക്രിക്കറ്റ് ടീം ക്യാപ്റ്റൻ!!! കോളജിലെ ബസ്റ്റ് ആക്ടർ! ബഹുമുഖ പ്രതിഭ! ഇവർ പ്രീഡിഗ്രിയ്ക് ചേരുമ്പോൾ ശ്രീകാന്ത് അവിടെ അവസാനവർഷം ഡിഗ്രിയ്ക് പഠിയ്കുകയാണ്…!

വായ് പൊളിച്ച പടി ശാലിനി റസിയയുടെ മുഖത്തേയ്ക് നോക്കി ആശ്ചര്യത്തോടെ ചോദിച്ചു:

“ടീ… ഇത് നമ്മടെ ശ്രീകാന്തല്ലേ…! ഭയങ്കരീ! ഞാനാദ്യം ചോദിച്ചതിങ്ങ് തിരിച്ചെടുത്തു! പെണ്ണെന്നും പ്രേമോന്നും പറഞ്ഞാ കാള ചോപ്പു കാണുമ്പോലെ കലിയെളകി നടന്നോനാ…! നീയെങ്ങനെ ഈ കാട്ടുമാക്കാനെ മെരുക്കി വളച്ചെടുത്തടീ ഭയങ്കരീ….!!”

“ഹഹ ഹ! ശ്രീയേട്ടനെ നിനക്കറിയാരുന്നോ! ഒരു വർഷം പഠിച്ച നിനക്കറിയാം രണ്ട് വർഷം പഠിച്ച ഞാൻ പിന്നീട് ശ്രീയേട്ടൻ പറഞ്ഞാ അറിയുന്നെ പുള്ളീം അവിടെ നമ്മടെ ഒപ്പം കോളേജിൽ തന്നെ ഒണ്ടാരുന്നെന്ന്..!”

റസിയ അതിശയത്തോടെ ചോദിച്ചു! പതിനെട്ട് പൂർത്തിയാകാൻ നോക്കി നിന്ന് ഫസ്റ്റ് പി.ഡീ.സി പരീക്ഷ കഴിഞ്ഞ ഉടൻ ശാലിനിയുടെ വിവാഹം നടന്നു! പിന്നീട് കോളജിൽ വന്നില്ല ഭർത്താവിനൊപ്പം ഗൾഫിലേയ്ക് പറന്നു!

“പിന്നെ ഞങ്ങളെല്ലാം നിന്നെപ്പോലെ നെലത്തോട്ട് നോക്കിയല്ലല്ലോ നടന്നത്..! നമ്മടെ കോളേജിൽ ശ്രീകാന്തിനെ അറിയാത്തത് നീ മാത്രമാരുന്നാരിക്കും! ഞാനും നിന്റെ കെട്ടിയോന്റെ പൊറകേ ഒത്തിരി നടന്ന് നോക്കിയതാടീ പെണ്ണേ!”

ശാലിനി ഉറക്കെ ചിരിച്ചു.

“അവസാനം ഇനി ശല്യപ്പെടുത്തിയാ പല്ലടിച്ച് കൊഴിക്കുമെന്ന് അവൻ പറഞ്ഞപ്പളാ ഞാൻ പിൻമാറിയേ! ആട്ടെ കോളജി വച്ചല്ലേ പിന്ന നീയെപ്പളാ ഇവനെ കണ്ടുപിടിച്ചേ..?

“അതൊക്കെ വല്യ കഥയാടീ പറയാം. ആദ്യം നമുക്ക് ചോറുണ്ണാം. ശ്രീയേട്ടൻ നാലരയാകുമ്പ വരും! വന്ന് കണുമ്പ നേരിട്ടങ്ങ് ചോദിച്ചാലും മതി!”

ശാലിനി ആ ഒരു വർഷത്തിനിടയിൽ കാര്യം സാധിച്ചെടുത്ത ആറ് പേരുമായുളള വഴിവിട്ട ബന്ധങ്ങൾ റസിയയ്കും ശാലിനി പറഞ്ഞ് തന്നെ അറിയാം!

മൂവരും കൂടി ചോറും കറികളും എടുത്ത് വയ്കുമ്പോൾ അമ്മയും കുട്ടാപ്പിയും കൂടി വന്നു!

റസിയ കുട്ടാപ്പിയുടെ നേരേ കൈ നീട്ടിയപ്പോൾ അവൻ ആ കൈ തട്ടിമാറ്റി തിരിഞ്ഞ് അഛമ്മയുടെ തോളിലേയ്ക് പതുങ്ങി….

“കണ്ടോടീ….! ഇതാ കളി! അഛമ്മേ മതി സന്ധ്യവരെ! അത് കഴിഞ്ഞാ ഉമ്മച്ചി മതി അഛമ്മ വേണ്ട! ചപ്പാനൊള്ളത് ഉമ്മാന്റെ കയ്യിലല്ലേയൊള്ളു! ഇന്നിങ്ങ് വന്നേരടാ നീ….!”

ഉച്ചയൂണും കഴിഞ്ഞ് ശാലിനിയും റസിയയും കൂടി മുകൾ നിലയിലെ സിറ്റൌട്ടിൽ ചെന്നിരുന്നു. റസിയ പറഞ്ഞ് തുടങ്ങി……

ഞാൻ രണ്ടാം വർഷം മെഡിസിന് പഠിയ്കുന്ന കാലം. ഒരു രണ്ടാംശനിയാഴ്ച ഹോസ്റ്റലിൽ നിന്നും വീട്ടിൽ എത്തിയ സമയത്താണ്. വീട്ടിൽ കേടായ ടിവി നന്നാക്കാൻ ആളെത്തിയത്..!

സുന്ദരനും ആരോഗ്യവാനുമായ ഒരു ചെറുപ്പക്കാരൻ! ആ കണ്ണുകളിലേയ്ക് നോക്കിയ എനിയ്ക് പതിവില്ലാത്ത രീതിയിൽ എന്തോ ഒരിത് പോലെ തോന്നി!
ആ കണ്ണുകളിലും പെട്ടന്നുള്ള ഒരു പിടച്ചിൽ ഞാൻ കണ്ടു!

ടിവി അഴിച്ച് നന്നാക്കിക്കഴിഞ്ഞ് ഉപ്പ പറയുന്നത് കേട്ടു

“ഇരിയ്ക് ശ്രീക്കുട്ടാ ചോദിയ്കട്ടെ! നിന്റച്ചനെയൊക്കെ കണ്ടിട്ട് തന്നെ ഒരുപാട് കാലായല്ലോ!
മോളേ റസിയാ…. ചായയെടുക്ക്..”

പാൽ അടുപ്പത്ത് വച്ച് കൊണ്ട് ഞാൻ ചിന്തിച്ചു. അപ്പോൾ ആൾ വെറുമൊരു ടിവിമെക്കാനിക്ക് അല്ല! ആയിരുന്നെങ്കിൽ ഉപ്പയിങ്ങനെ അകത്തിരുത്തി സംസാരിച്ച് ചായ കൊടുത്ത് സൽക്കരിയ്കില്ല!

ചോദ്യം കേട്ടിട്ട് ഉപ്പാടെ കൂട്ടുകാരുടെ ആരുടെയോ മോനാണ് ഈ ശ്രീക്കുട്ടൻ!
ഞാൻ ചായയുമായി ചെല്ലുമ്പോൾ ഉപ്പ ചോദിയ്കുന്നത് കേട്ടു:

“അപ്പ നീയിനി സിവിൽസർവ്വീസ് എഴുതി നോക്കുന്നില്ലേ ഒന്നൂടൊന്ന് നോക്കടാ പഹയാ! മൂന്നും നാലും തവണയല്ലേ ഓരോരുത്തർ ശ്രമിച്ച് എഴുതിയെടുക്കുന്നെ?”

“ഓ…. ഇല്ലിക്കാ! പി.എച്ച്.ഡീം കൂടെ കഴിഞ്ഞിട്ട് വല്ല കോളജിലും നോക്കുന്നതേയൊള്ളു!”

അപ്പോൾ ആള് ചില്ലറക്കാരനല്ല! മെക്കാനിക്കുമല്ല!

ഞാൻ പുഞ്ചിരിച്ച് ചായ നൽകി തിരികെ നടന്നപ്പോൾ ഉപ്പായുടെ ശബ്ദം വീണ്ടും കേട്ടു!

“എന്റിളയതാ റസിയ! ഓള് മെഡിസിനാ പഠിപ്പ്”

“മൂത്തോരെ രണ്ടാളേം എനിക്കറിയാം ഇങ്ങേരെ കണ്ടിട്ടില്ല!”

ശ്രീക്കുട്ടന്റെ ശബ്ദവും പിന്നാലെ കേട്ടു.

ചായ വാങ്ങുമ്പോഴും ആ കണ്ണുകളിൽ ആ പിടച്ചിൽ ഞാൻ വീണ്ടും കണ്ടു!
എനിയ്ക് ഉണ്ടായ അതേ മിന്നൽ!

വീണ്ടും നോക്കിയപ്പോഴും ആ മിന്നൽ എന്നിലും ഉണ്ടായി!

ചായകുടിച്ച് യാത്ര പറഞ്ഞ് ആള് പോയിട്ടും എന്റെ ഉള്ളിൽ നിറഞ്ഞ ആ രൂപം മായുന്നില്ല! ആളെക്കുറിച്ച് കൂടുതൽ അറിയാൻ മോഹം! ഉപ്പയോട് ഒരാണിനെപ്പറ്റി അങ്ങനെ തിരക്കുന്നതെങ്ങനാ..! ഞാനാകെ ഉഴറി!

“ആദ്യ ദർശനത്തിൽ അനുരാഗം”
എന്നൊക്കെ പറഞ്ഞ് കേട്ടിട്ടേയുള്ളു! പക്ഷേ അപ്പോൾ അത് അനുഭവിച്ചറിഞ്ഞു!

മറ്റൊരു മതക്കാരൻ! ഞാനെന്റെ മനസ്സിനെ സ്വയം ശാസിച്ചു! അരുതെന്ന് വിലക്കി! പക്ഷേ എന്ത് പ്രയോജനം! ഓരോ ദിവസങ്ങൾ ചെല്ലും തോറും ആ ചിരിയ്കുന്ന മുഖം മനസ്സിൽ നല്ല മിഴിവോടെ നിറഞ്ഞ് നിറഞ്ഞ് വന്നു…!

ആരെന്നോ എന്തെന്നോ അറിയാത്ത ഒരാൾ! എന്തായാലും ഈ നാട്ടുകാരൻ തന്നാണല്ലോ വീണ്ടും കണ്ടുമുട്ടും എന്ന പ്രതീക്ഷയിൽ ആൾക്കൂട്ടങ്ങളിലെല്ലാം ഞാൻ ആ പൌരുഷമാർന്ന മുഖം തിരഞ്ഞു…!

ഒന്നര മാസം കഴിഞ്ഞ് ഒരു ദിവസം ഞാൻ ബസ്റ്റോപ്പിൽ നിൽക്കുമ്പോൾ ഒരു ബൈക്കിൽ പാഞ്ഞ് പോകുന്നത് ഒരു മിന്നായം പോലെ കണ്ടു!

അങ്ങേര് എന്നെയൊട്ട് കണ്ടില്ലതാനും!

സഹികെട്ട് പല പ്രാവശ്യം ഞാൻ ഓങ്ങിയതാണ് ഉപ്പയോട് തിരക്കാൻ! പക്ഷേ എന്ത് കാരണം പറയും! ആ ആൾ എന്നെ മറന്നോ ആവോ..!

പിന്നീട് രണ്ടാഴ്ച കഴിഞ്ഞപ്പോൾ വീണ്ടും കണ്ടു! അത് ഒരൊന്നൊന്നര കാഴ്ച തന്നെ ആയിരുന്നു!

ഞാനും എൽസിയും കൂടി നടന്ന് വരുമ്പോൾ പൊടുന്നനെ എതിർവശത്ത് നിന്ന് വരുന്നു ഒരു ആന! വലിയൊരു കൊന്പൻ!
ചങ്ങലയുടെ കിലുക്കങ്ങളൊന്നും കേൾക്കാനുമില്ല!

ആനയുടെ ചെവിയിൽ പിടിച്ച് കൊണ്ട് ദാണ്ടെ ആൾ!

മടക്കിക്കുത്തിയ കാവിമുണ്ടും ഒക്കെയായി തനി ഒരു ആനക്കാരനായി!

എന്നെ കണ്ടതും പഴയ ആ മിന്നൽ ആ കണ്ണുകളിലൂടെ ഓടിയൊളിയ്കുന്നത് ഞാൻ കണ്ടു! അപ്പോൾ മറന്നില്ല! ഈ വെപ്രാളം എനിയ്ക് മാത്രമല്ല അങ്ങേർക്കുമുണ്ട്!

എൽസിയെ നോക്കി ആൾ ഒന്ന് ചിരിച്ചു! ഞാനെന്നൊരാളെ ഗൌനിക്കുന്നേയില്ല!

“കണ്ണനെന്താ ശ്രീക്കുട്ടാ കുറുമ്പെടുത്തോ…ഇങ്ങോട്ട് നോക്കെടാ കണ്ണാ! തെമ്മാടി കണ്ട ഭാവം നടിയ്കുന്നില്ലല്ലോ..?”

“അവന്റെ കുറുമ്പ്! വീട്ടിലോട്ട് ചെല്ലട്ടെ അല്ലേടാ!”

ചിരിച്ച് പറഞ്ഞ് കൊണ്ട് കണ്ണൻ എന്ന ആനയുമായി ആള് കടന്ന് പോയി!

അപ്പോൾ ആള് എൽസിയുമായും നല്ല അടുപ്പത്തിൽ ആണ്! കാര്യം വളരെ അടുത്ത കൂട്ടുകാരിയാണ് എങ്കിലും എൽസിയോട് പുള്ളിയുടെ വിവരങ്ങൾ ഒന്നും ഒട്ട് വിശദമായി ചോദിയ്കാനും പറ്റില്ല!

റസിയയ്ക് ഒരു ഹിന്ദു ചെക്കനോട് താൽപ്പര്യം തോന്നുന്നു എന്ന ചെറിയ ഒരു സംശയം തോന്നിയാൽ മതി അവൾ അപ്പോൾ തന്നെ ചെന്ന് ഉപ്പയോട് പറയും അതോടെ പഠിത്തവും നിർത്തി എന്നെ നാട് കടത്തുകയും ചെയ്യും!
സൌഹൃദത്തിലും ഒക്കെ ഒരുപാടൊരുപാട് വലുതാണ് എൽസിയ്കും സഹോദരിയ്കും എന്റെ വീടിനോടും ഉപ്പായോടും ഉള്ള കടപ്പാട്!

കഴിഞ്ഞ വർഷം അവർക്ക് ആകെ ഉണ്ടായിരുന്ന അപ്പൻ കൂടി മരിച്ച് തീർത്തും അനാഥരായ അവരിൽ എൽസിയുടെ വിവാഹം ഒരു കൂട്ടുകാരിയെ ക്ഷണിയ്കാൻ പോയിട്ട് മടങ്ങുന്ന വഴിയാണ് ഞങ്ങൾ.

ആ വിവാഹം ആലോചിച്ച് നടത്തുന്നതും അതിന്റെ സർവ്വ ചിലവുകളും എൽസിയുടെ അപ്പന്റെ സ്ഥാനത്ത് നിന്ന് ഉപ്പയാണ് നടത്തുന്നത്!

ആ ആളുടെ മകൾക്ക് ഒരു അന്യജാതിക്കാരനോട് താൽപ്പര്യം ഉണ്ട് എന്നതിന്റെ ഒരു നേരിയ സൂചന എങ്കിലും അവൾക്ക് കിട്ടിയാൽ പിന്നീട് എന്താ സംഭവിയ്കുക എന്നത് ഊഹിയ്കാമല്ലോ!

“ഈ ആനക്കാരനാണല്ലോടീ നേരത്തെ വീട്ടി ടിവി നന്നാക്കാൻ വന്നത്…”

ഞാൻ ഒന്നും അറിയാത്ത മട്ടിൽ എൽസിയോട് ചോദിച്ചു!

“ഹഹഹ! ആനക്കാരനോ! ശ്രീക്കുട്ടനോ!”

എൽസി നിയന്ത്രണം വിട്ട് പൊട്ടിച്ചിരിച്ചു! ചിരി ഒന്നടങ്ങിയപ്പോൾ പറഞ്ഞു:

“എന്റെ റസിയേ നമ്മൾ ബസ്സിൽ പോകുമ്പോൾ ഒരു വലിയ തടിമില്ല് കാണാറില്ലേ അതീ ശ്രീക്കുട്ടന്റെയൊക്കെയാ!
ആ മില്ലിലെ ആനയാ ഈ പോയ കണ്ണൻ!
അവനെന്തെങ്കിലും ചില്ലറക്കുറുമ്പ് കാട്ടുമ്പോൾ ശ്രീക്കുട്ടൻ ചെന്നിങ്ങനെ ചെവിക്ക് പിടിച്ചോണ്ട് വീട്ടിലേയ്ക് കൊണ്ടുപോരും!
ഇപ്പ മില്ലി ചെന്ന് നോക്കിയാ കാണാം കണ്ണൻ എടുത്തെറിഞ്ഞ സാധനങ്ങൾ പാപ്പാന്മാരെ അടുപ്പിക്കാതെ നിക്കുവാരുന്നാരിക്കും!”

“അയ്യോ ഇടഞ്ഞ ആനേയാണോ ഈ ചങ്ങലയില്ലാണ്ട് കൊണ്ടുപോണേ! അയാടെ കയ്യി ഒരു വടിപോലും ഇല്ലതാനും!”

എൽസി വീണ്ടും ചിരിച്ചു:

” ശ്രീക്കുട്ടന് ഇവനെ കൊണ്ടുപോകാൻ ചങ്ങലയൊന്നും വേണ്ട! മദം പൊട്ടി നിൽക്കുമ്പഴും ശ്രീക്കുട്ടനും അനിയത്തീം കണ്ണന്റടുത്ത് ചെല്ലും! പിന്നാ ഇപ്പ! വീട്ടിലവനെ തളയ്കാറേയില്ല! എന്നാ സ്നേഹമൊള്ള ഒരാനയാന്നറിയാവോ! ഇപ്പ ശ്രീക്കുട്ടൻ വഴക്കുപറഞ്ഞേന് പിണങ്ങിപ്പോണ കൊണ്ടാ അല്ലേ എന്നെ കണ്ടപ്പഴേ തുമ്പീം നീട്ടി വന്നേനേ!”

“തീർത്തും കുഞ്ഞായിരിക്കുമ്പോൾ കൊണ്ടുവന്നതാ കണ്ണനെ! വാതിലിലൂടെ വീടിനകത്ത് കയറാൻ മാത്രം ചെറുതാരുന്നപ്പോൾ! അന്ന് അടുക്കളേ ശർക്കരയോ പഞ്ചസാരയോ ഒന്നും വെപ്പിക്കില്ലാരുന്നു അവൻ എല്ലാം കേറി കട്ട് തിന്നും! ശ്രീക്കുട്ടൻ അഞ്ചാംക്ളാസിൽ പഠിയ്കുമ്പളാ ഇവനെ കൊണ്ടുവരുന്നേ! രണ്ട് പേർക്കും അങ്ങോട്ടുമിങ്ങോട്ടും വല്യ ജീവനാ!”

“നീ പ്രീഡിഗ്രി പഠിച്ച കോളജിലെ ക്രിക്കറ്റ് ടീം ക്യാപ്റ്റനാരുന്നു ഈ ശ്രീക്കുട്ടൻ എന്നുവിളിയ്കുന്ന ശ്രീകാന്ത്…! ഇപ്പ എംഫിൽ കഴിഞ്ഞ് പി.എച്ച്.ഡി യ്ക് തീസിസ്സ് തയ്യാറാക്കുവാ! അല്ലാതെ നീ പറഞ്ഞപോണക്ക് ആനക്കാരനൊന്നുവല്ല!”

അപ്പോൾ ശ്രീകാന്ത് എന്നാണ് പേര്! മില്ലുകാരുടെ വീട് എന്ന് ബസിൽ പോകുമ്പോൾ ഓരോരുത്തർ പറയുന്നത് കേട്ട് വീടും അറിയാം!
ഞാൻ വീണ്ടും ചോദിച്ചു:

“അപ്പ വീട്ടി ടിവി നന്നാക്കാൻ വന്നയാള് ഇയാളല്ല! ആട്ടെ നിനക്കെങ്ങനാ ഇവരെയൊക്കെ ഇത്ര നന്നായി അറിയാവുന്നേ…?

“എന്റെ റസിയേ ആ ആളും ഈയാള് തന്നാ! അവര് പത്ത് ചേട്ടാനിയന്മാരി ഇളയയാളുടെ മോനാ ഈ ശ്രീക്കുട്ടൻ! വല്യഛന്മാർ ഒൻപതുപേരുടേം പരിപാടികളും ശ്രീക്കുട്ടനറിയാം! സിറ്റീലെ ഹോംഅപ്ളയൻസ് സ്ഥാപനം അവരിലൊരാളാ അവിടുത്തെ സർവ്വീസ് സെന്ററീന്നാ നന്നാക്കാൻ ശ്രീക്കുട്ടൻ വന്നേ!”

“ഇവരുടെ മില്ലീന്ന് വാരുന്ന അറക്കപ്പൊടി ചാക്കിൽ നിറച്ച് ഉന്തുവണ്ടിയിൽ കുറ്റിയടുപ്പ് കത്തിയ്കുന്ന ഹോട്ടലുകളിലും വീടുകളിലും കൊണ്ടെ കൊടുത്തല്ലേ എന്റെ അപ്പൻ ഞങ്ങളെ പോറ്റി ജീവിച്ച് പോന്നത്..!
എൽസിയുടെ വാക്കുകൾ ശ്രീകാന്ത് എന്ന ആളോടുള്ള എന്റെ മോഹം ഒരു തരം ആരാധനയും അതിനപ്പുറവും ഒക്കെയായി അരക്കിട്ടുറപ്പിയ്കുകയായിരുന്നു!

പക്ഷേ എങ്ങനെ ആ മുന്നിൽ എത്തും എന്നതറിയാതെ ഞാൻ ഉഴറി! പിന്നീട് വീണ്ടും ഞങ്ങൾ കാണുന്നത് രണ്ട് മാസങ്ങൾ കഴിഞ്ഞാണ്.

അവരുടെ വീടിനടുത്തുള്ള എന്റെ ഒരു കൂട്ടുകാരി ഗായത്രിയുടെ വിവാഹച്ചടങ്ങിൽ വച്ച്!
അതും ഫോട്ടോഗ്രാഫറായി!

അപ്പോളാണ് ഓർമ്മ വന്നത് മില്ലിന്റെയും ഹോംഅപ്ളയൻസിന്റെയും അതേ വീട്ടുപേരിൽ തന്നെ ഒരു സ്റ്റുഡിയോ&കളർലാബ് സിറ്റിയിൽ കണ്ടിട്ടുള്ളത്….!

എനിക്ക് കൂട്ട് കിട്ടിയ എന്റെ ഒപ്പം നിന്ന ശ്ശ്രീലക്ഷ്മിയോട് ഞാൻ പതിയെ തിരക്കി ഈ വീട്ടിൽ ഗായത്രിയുടെ അടുത്ത് വരുമ്പോളുള്ള പരിചയമാണ് ഇവളോട്:

“ഏതാടീ മോളേ ആ ഫോട്ടോഗ്രാഫർ? കണ്ട് നല്ല പരിചയം!”

“അയ്യോ ഇത്തേ അതത്ര നല്ലപുളളിയൊന്നുവല്ല! വെറുമൊരു വായിനോക്കി! അധികം പരിചയമില്ലാണ്ടിരിക്കുവാ നന്ന്!”

ശ്രീലക്ഷ്മി ഇത് പറഞ്ഞപ്പോൾ ഞാൻ അവളോട് ദേഷ്യപ്പെട്ടു! അത് അൽപ്പം ഉറക്കെയും ആയിപ്പോയി:

“ദേ ശ്രീക്കുട്ടീ ചുമ്മാണ്ടനാവശ്യം പറഞ്ഞാലൊണ്ടല്ലോ! അങ്ങേരത്തരക്കാരനൊന്നുവല്ല!”

ശ്രീക്കുട്ടി ഉറക്കെച്ചിരിച്ചു! അവളുടെ ചിരി കേട്ട് അടുത്ത് നിന്നവർ ഞങ്ങളെ ശ്രദ്ധിച്ചു!

ഞാൻ അവളുടെ ഇടുപ്പിൽ പിച്ചി അടക്കിപ്പിടിച്ച ശബ്ദത്തിൽ ശാസിച്ചു:

“മിണ്ടാണ്ടിരിയെടീ പോത്തേ! ആണ്ടെ മനുഷേരെല്ലാം നോക്കുന്നു!”

ശ്രീക്കുട്ടനെ ഞാൻ കണ്ണിമയ്കാതെ നോക്കിയിരിക്കുന്നത് ശ്രീലക്ഷ്മി ഒരു ഊറിയ പുഞ്ചിരിയോടെ ശ്രദ്ധിയ്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു!

ചടങ്ങുകൾ ഒക്കെ കഴിഞ്ഞ് വധൂവരന്മാർ പോയി കഴിഞ്ഞപ്പോൾ ശ്രീലക്ഷ്മി എന്നെയും പിടിച്ച് വലിച്ചുകൊണ്ട് അങ്ങേരുടെ മുൻപിൽ ചെന്നു!

ആളും ഇടയ്കിടെ എന്നെ നോക്കുന്നത് അവൾ ശ്രദ്ധിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു!

“ഫോട്ടോക്കാരാ ഞങ്ങടെ ഒരു ഫോട്ടോയെടുക്കാവോ…?”

ശ്രീലക്ഷ്മിയുടെ ചോദ്യം കേട്ടപ്പോൾ ആണ് എനിക്ക് ഒരു കാര്യം കത്തിയത്….!

ശ്രീക്കുട്ടൻ….!
ശ്രീക്കുട്ടി…….!
ന്റെ റബ്ബേ! ഇവടാങ്ങളയാണോ!

“എന്നാലും ഈ കാട്ടുപോത്തിനേം നല്ലതാന്ന് പറയാനും ഒരാളുണ്ടായല്ലോ എന്റെ ദൈവമേ! വായിനോക്കിയാന്ന് പറഞ്ഞപ്പ ദേ ഇതെന്നെ കൊല്ലാൻ വരുവാരുന്നു!”

“ശ്രീക്കുട്ടീ ദേ നിന്റെ നാവടക്ക്..!”

അങ്ങേര് ശ്രീക്കുട്ടിയോട് ദേഷ്യപ്പെട്ടു! അവൾ ചെന്ന് അങ്ങേരെ വട്ടം പിടിച്ച് ചേർന്ന് നിന്ന് പറഞ്ഞു!

“എന്റിത്താ എന്റെ ചേട്ടനാ ഈ ജന്തു!”

അപ്പോൾ ഈ നരന്ത് പെണ്ണാണോ കണ്ണൻ എന്ന കൊലകൊന്പനെ പൂച്ചക്കുട്ടിയെ പോലെ കൊണ്ട് നടക്കുന്നത്…!

ഞങ്ങൾ ഇരുവരും ചേർന്ന് നിന്നുള്ള പടം എടുത്ത് കഴിഞ്ഞപ്പോൾ ശ്രീക്കുട്ടി:

“ഇനി ഇത്താന്റെ തന്നെ ഒരെണ്ണം!”

ഞാൻ വേണ്ട എന്ന് പറഞ്ഞിട്ടും അവൾ എന്നെ ബലമായി പിടിച്ച് നിർത്തി!

“ശ്രീക്കുട്ടീ……!”
അവളുടെ കൂട്ടുകാരികൾ ആരുടെയോ നീട്ടിയുള്ള വിളി കേട്ടതും

“ഇത്ത ഇവിടെ നിക്ക് ഞാനിപ്പ വരാം”
എന്നും പറഞ്ഞ് അവൾ ഓടി!

തനിച്ചായപ്പോൾ ഞങ്ങൾ ഇരുവരുടെയും മുഖങ്ങൾ ചുവന്ന് തുടുത്തു!
എന്നെ ഒരുതരം വിറയൽ ബാധിച്ചു! അങ്ങേരിലും ഒരു അങ്കലാപ്പ് പ്രകടമായി!

“ഫോട്ടോ മമ്മൂട്ടിക്കാനെ ഏപ്പിച്ചാപ്പോരേ?”

അങ്ങേര് വിക്കി വിക്കി ചോദിച്ചു!

“ന്റള്ളോ! ഉപ്പാന്റേ കൊടുത്തേക്കല്ലേ! എന്റേൽ തന്നാമതി”

ഞാൻ തിടുക്കപ്പെട്ട് പറഞ്ഞിട്ട് ചുറ്റുപാടും ഒന്ന് നോക്കിയിട്ട് ശബ്ദം താഴ്ത്തി പറഞ്ഞു:

“എന്റിക്കാ…! ഇങ്ങളെയൊന്ന് ഒറ്റയ്ക് കാണാൻ ഞാനെത്ര മാസായി കാത്തുകാത്തിരിക്കുവാ! ഒറ്റയ്കൊള്ള ഫോട്ടോ എനിക്ക് വേണ്ട ങ്ങളെടുത്തോ എനിക്കിങ്ങടെ ഒരു കുഞ്ഞുഫോട്ടോ തന്നാമതി പാസ്പോർട്ട് സൈസ്! മെഡിക്കൽ കോളജിന്റവിടെ ഈയാഴ്ച എന്നേലുവൊന്ന് വൈകുന്നേരം വരണം എനിക്ക് പേടിയ്കാണ്ടൊന്ന് കാണണം!”

ക്ളാസ് കഴിഞ്ഞിറങ്ങുന്ന സമയവും ഒറ്റ ശ്വാസത്തിൽ കരച്ചിലിന്റെ ശബ്ദത്തിൽ ഞാൻ പറഞ്ഞ് കഴിഞ്ഞതും ശ്രീക്കുട്ടി ഓടിയെത്തി!

ഞെട്ടിത്തരിച്ച ആ മുഖത്ത് നിന്നും അതുകൊണ്ട് മറുപടി ഒന്നും വന്നില്ല!

“എന്റെ ദൈവമേ! അവനിങ്ങോട്ട് വരട്ടെ ഒന്ന് ചോദിച്ചിട്ടേയൊള്ളു!
ചുമ്മാതൊന്ന് കണ്ണിറുക്കിക്കാട്ടിയാ പോലും കടിച്ചുകീറാൻ വരുന്നവനാ! എന്നാലുമെന്റെ മിണ്ടാപ്പൂച്ചേ നിനക്കെവിടുന്ന് കിട്ടിയെടീ ഇത്ര ധൈര്യം!”

ഇടയ്ക് കയറിയ ശാലിനി അമ്പരന്ന് താടിയ്ക് കൈയും കൊടുത്തിരുന്ന് തിരക്കി!

റസിയ ചിരിച്ചു:

“സ്നേഹം ഒരു ഭ്രാന്തായി മാറുമ്പോൾ ഇല്ലാത്ത ധൈര്യമൊക്കെ താനേ വരുമെടീ..!”

“നീ നിന്റെ വിശേഷങ്ങൾ ഒന്നും പറഞ്ഞില്ലല്ലോടീ! കല്യാണോം കഴിഞ്ഞ് ഉടൻ ഗൾഫിന് പറന്ന നിന്നെപ്പറ്റി പിന്നീട് യാതൊരു വിവരവുമില്ല!”

“ഓ…! അതെന്നാ പ്രത്യേകിച്ചറിയാൻ ഒരുഡസൻ തികയ്കാനാ നിന്റെ കെട്ടിയോന്റെ പിന്നാലെ നടന്നത് അത് ചീറ്റിപ്പോയി അവനെന്നെ ഓടിച്ചു! പിന്നൊരുത്തനെ തപ്പാനൊള്ള നേരോം കിട്ടിയില്ല! പതിനൊന്ന് കോലുകളുടെ രുചീമായി കല്യാണമങ്ങ് നടന്നു! അതിയാനെക്കൊണ്ടൊന്നും എനിക്കൊന്നുമാകില്ലാരുന്നു! എന്തായാലും ഭാഗ്യത്തിന് അങ്ങേരുടനിയൻ ഒരുവർഷം കഴിഞ്ഞപ്പ അങ്ങ് വന്നു! അവനാള് മിടുക്കനാ! ഇനീ കൊച്ചിനെ എവിടേലും പഠിയ്കാനാക്കീട്ട് നല്ലൊരു കൊച്ച് പയ്യനെ കറക്കിയെടുക്കുന്ന വരെ ഞാൻ നിനക്കൊരു ശല്യായിട്ടിവിടെ കാണും പതിയെ പറയാലോ കഥകൾ!”

“ശ്ശോ..! നിന്റൊരു കാര്യം! എന്റേടീ വയസുമുപ്പത്തേഴായില്ലേ! അവള് പിന്നേം കൊച്ചുപിള്ളാരെ തപ്പുന്നു!”

റസിയ സ്വയം തലയ്കടിച്ചു!

“ഓ… പിന്നേ! മുപ്പത്തേഴ്! അത് നിനക്കാ! എനിക്ക് വയസ്സ് മുപ്പത്തെട്ടായി! ഇതിനങ്ങനെ പ്രായവൊന്നുവില്ലടീ! നിന്നേം കെട്ടിയോനേം പോലത്ത വിചിത്രജീവികളാണോ എല്ലാരും!
ആട്ടെ വിശ്വാമിത്രൻ പിറ്റേന്ന് മെഡിക്കൽ കോളജി വന്നോ നീയതുപറ!”

“എന്റെ ശാലൂ! നിനക്കിനിയേലും അടങ്ങിയൊതുങ്ങി കഴിയാമ്മേലേ…?”

“എന്റേടീ ഞാഞ്ചുമ്മാ തമാശ പറഞ്ഞതല്ലേ! പിള്ളാര് അറിവായേപ്പിന്നെ ഒരു ചുറ്റിക്കളീമില്ല! കല്യാണം കഴിഞ്ഞ് ആകെ അനിയനുമായാ! അതത്ര സേഫാരുന്ന കൊണ്ട് മാത്രം!അതും ആറേഴ് വർഷം മുന്നേ നിർത്തി! ഇപ്പ ഞാനാള് ഭയങ്കര ഡീസന്റാ! വെല്ലവനേം കറക്കിയെടുത്താ അവൻ വല്ല വീഡിയോയുമെടുത്ത് വാട്സാപ്പിലിട്ടാലോ! നമ്മടെ ചെറുപ്പം പോലല്ലല്ലോ ഇപ്പ! സത്യത്തി പേടിച്ചിട്ടാ ഒതുങ്ങിയേ!”
രണ്ട് പേരും ഒരേപോലെ ചിരിച്ച് പോയി! റസിയ വീണ്ടും തുടർന്നു…..

“എവിടെ പിറ്റേന്ന്! തിങ്കൾ ചൊവ്വ ബുധൻ നോക്കി നോക്കി എന്റെ കണ്ണ് കഴച്ചത് മിച്ചം! പഠനത്തിൽ പോലും എനിക്ക് ശ്രദ്ധിയ്കാൻ പറ്റാണ്ടായി! രാത്രി കിടന്ന് കരഞ്ഞ് കരഞ്ഞ് മടുത്തു! നീ പറഞ്ഞപോലെ പെണ്ണുങ്ങളോടൊള്ള സമീപനം ഞാനും തിരക്കിയറിഞ്ഞാരുന്നു! ഏതായാലും നേരെ ചെന്ന് ഉപ്പാന്റടുത്ത് പറഞ്ഞില്ലല്ലോ അതുതന്നെ വല്യകാര്യം! ഒടുവിൽ വ്യാഴാഴ്ച വൈകുന്നേരം ആളെത്തി!

ദൂരെ നിന്നേ കണ്ടു ബൈക്കിൽ നിന്നിറങ്ങാതെ പോകുന്ന കുട്ടികളിൽ എന്നെ പരതുന്നത്!

ഞാൻ ഇട്ടിരുന്ന കോട്ട് ഊരി സ്റ്റെത്തും കൂടി കൊടുത്തിട്ട് അൽപ്പം ഷോപ്പിംഗ് ഉണ്ട് എന്ന് വാർഡനോട് പറയാൻ കൂട്ടുകാരികളെ പറഞ്ഞ് ഏൽപ്പിച്ച് നേരേ ചെന്ന് ബൈക്കിന്റെ പിന്നിൽ കയറിയങ്ങ് ഇരുന്നു!

ശ്രീയേട്ടൻ എന്നെ കണ്ടു എന്നത് മനസ്സിലായതും ഞാൻ അങ്ങോട്ട് നടന്ന് കൊണ്ട് അങ്ങേര് കാൺകെ തലയിൽ തട്ടമായി ഇട്ടിരുന്ന ചുരിദാറിന്റെ ഷാൾ എടുത്ത് സാധാരണ പോലെ ഇരു തോളിലൂടെയും പിന്നോട്ട് ഇട്ടിരുന്നു!”

“ഭയങ്കരീ….! തീർച്ചേം തീരുമാനോം ഒന്നുവായില്ല അപ്ളേ തട്ടം മാറ്റിക്കളഞ്ഞല്ലോടീ നീയ്..! അവന്റെ വണ്ടിയേ അത്ര ധൈര്യത്തി കേറാനൊരുങ്ങിയ ആദ്യ പെണ്ണ് നീ തന്നാ! എന്നിട്ടെന്താ അവനിറക്കിയോടിച്ചോ..?”

ആകാംഷ സഹിയ്കാൻ വയ്യാഞ്ഞ് ശാലിനി ഇടയ്ക് കയറി…!

“ഓടിയ്കാനോ…? എന്നെയോ…! ഇച്ചിരെ പുളിയ്കും! അത് നിന്റടുത്തൊക്കയല്ലേ? എന്റിക്ക വെറും പാവാടീ…!”

റസിയ വീണ്ടും ചിരിച്ച് തുടർന്നു!

“ആളങ്ങമ്പരന്ന് പോയി! ഞടുങ്ങിയ ആ മുഖം ഞാൻ ബൈക്കിന്റെ കണ്ണാടിയിൽ കണ്ടു!
‘ന്റെ റസിയാ..! നീയിതെന്താ കാട്ടിയെ നീയെന്തിനാ തട്ടമെടുത്തെ..???’

‘എന്റിക്കാ ങ്ങള് വണ്ടി വിട്! ഇവടെ നിന്നാ ന്റെ കൂട്ടുകാരികള് കാണും’

ഒന്നും പറയാതെ അങ്ങേര് ബൈക്ക് സ്റ്റാർട്ടാക്കി മുന്നോട്ട് പോയി!
ഒരു വശത്തേയ്ക് കാലിട്ടിരുന്ന ഞാൻ വലം കൈ അങ്ങേരുടെ വയറിലൂടെ ഇട്ട് പിടിച്ച് നന്നായി ചേർന്നിരുന്നു!
എന്റെ നിറമാറ് ആ പുറത്ത് നന്നായമർന്നു!
ഞാനമർത്തി എന്ന് പറയുന്നതാകും ശരി!
ഞാനാ തോളിലേയ്ക് താടി വച്ചുകൊണ്ട് പറഞ്ഞു:

‘എന്റിക്കാ നമ്മടവിടന്ന് അറുപത് കിലോമീറ്റർ ദൂരമാ ഇവിടം! ഇവിടെങ്ങും നമ്മളെ അറിയുന്ന ആരുമില്ല! തട്ടമില്ലേ ഇനി ആരേലുമൊണ്ടേ തന്നെ ശ്രദ്ധിക്കുവേമില്ല! ഇക്ക ടൌണിലോട്ട് വണ്ടിവിട്!’

വിജനമായ വഴിയിലൂടെ പന്ത്രണ്ട് കിലോമീറ്റർ സഞ്ചരിയ്കണം ഒരു കൊച്ചു പട്ടണത്തിലെത്താൻ! ആള് യാതൊന്നും മിണ്ടുന്നില്ല! കല്ലിച്ച മുഖഭാവം ഞാൻ കണ്ണാടിയിൽ കണ്ടു! എന്നാ തോളീന്ന് മുഖമെടുക്കാനോ പുറത്ത് അമർത്താതെന്നോ ഒട്ട് പറഞ്ഞുമില്ല! എനിക്കാശ്വാസമായി ഞാൻ ഇത്തിരി പിന്നിലേയ്ക് നിരങ്ങി മര്യാദയ്കിരുന്നു! വട്ടം പിടിച്ച കൈ ഒട്ട് മാറ്റിയതുമില്ല!

‘ഇക്ക.. വലത്തോട്ടൊള്ള ആ ചെറിയ മൺവഴിയേ കേറിപ്പോണേ…’

ഞാൻ പറഞ്ഞത് പോലെ കാടിനുള്ളിലേയ്ക് വണ്ടി കയറി….

‘ദാണ്ടാ സൈഡിലേയ്ക് നിർത്തിയാ മതി….’
ബൈക്ക് നിർത്തി ഞാനിറങ്ങിയതും ചുറ്റുപാടും നോക്കി അമ്പരന്ന ആള് പരിഭ്രമത്തോടെ ചോദിച്ചു:

‘ഇതെന്താ ഇവിടെ…’

ഒരു മനുഷ്യജീവി പോലുമില്ലാത്ത വിജനമായ കാട് പിടിച്ച് കിടക്കുന്ന സ്ഥലം!
ഞങ്ങളുടെ കോളജിന്റെ സ്ഥലമാണ്!
വല്ലപ്പോഴും ഒന്നും ഒറ്റയും ആയി വണ്ടികൾ കടന്ന് പോകുന്ന വഴിയിൽ നിന്നും ഒരുപാട് ഉള്ളിലേയ്ക് കയറിയാണ് ഞങ്ങൾ നിൽക്കുന്നത്…!

‘ടൌണിലൊക്കെ പോയാ എനിക്കാറിന് മുന്നേ ഹോസ്റ്റലി കേറണം! ഇവിടാവുമ്പ ആരുമൊട്ട് വരില്ലതാനും ഇക്ക വണ്ടിവച്ചിട്ടിറങ്ങ്..!’
വണ്ടി വച്ചിറങ്ങിയതും ഞാനാ മാറിലേയ്ക് വീണ് വട്ടം പിടിച്ച് പറഞ്ഞു!

‘ഇങ്ങളില്ലാണ്ടെനിക്ക് പറ്റൂലിക്കാ… പറ്റൂല’

പറഞ്ഞതും ഞാൻ പൊട്ടിക്കരഞ്ഞ് പോയി! അഭിനയമല്ല സത്യമായും കരഞ്ഞ് പോയത് തന്നാ!

ഒന്നും മിണ്ടാതെ എന്നെ വട്ടം പിടിച്ച് എന്റെ പുറത്ത് തടവി ആശ്വസിപ്പിച്ചുകൊണ്ട് അങ്ങേര് നിന്നു!

എന്റെ പൊട്ടിക്കരച്ചിലിന്റെ അലകൾ ഒന്നടങ്ങി അത് ഒരു നേർത്ത തേങ്ങൽ ആകുന്നത് വരെയും ഇക്ക അതേ നിൽപ്പ് എന്റെ പുറവും തടവിക്കൊണ്ട് നിന്നു….

എന്റെ കരച്ചിൽ അടങ്ങിയതും എന്നെ പതിയെ അടർത്തി മാറ്റിയിട്ട് എന്നെയും ചേർത്ത് പിടിച്ച് അടുത്ത് കണ്ട പാറയിൽ ചെന്നിരുന്നു. ഇരുന്നതും ഞാനാ മടിയിലേയ്ക് തല ചായ്ച്ച് കിടന്നു!

എന്റെ മുടിയിഴകളിലൂടെ വിരലുകൾ ഓടിച്ച് കൊണ്ട് ഇക്ക പതിയെ വിളിച്ചു:

‘മോളേ…..’

ഞാൻ അതേ കിടപ്പിൽ ചെറുതായി മൂളി.

‘എന്റെ മോള് ശരിക്കാലോചിച്ചോ? എന്തെല്ലാം പ്രശ്നങ്ങൾ ഉണ്ടാകുമെന്ന്! രണ്ട് വിഭാഗങ്ങൾ ആയിരുന്നേൽ സാരമില്ലായിരുന്നു! ഇത് രണ്ട് മതങ്ങൾ! എന്തെല്ലാം ഭൂകമ്പങ്ങൾ നടക്കും! നീയത്ര വിവരമില്ലാത്ത പെണ്ണൊന്നുമല്ലല്ലോ?’

ഞാൻ ഒന്നും മിണ്ടിയില്ല!

ഒരു ദീർഘനിശ്വാസത്തോടെ ഇക്ക വീണ്ടും തുടർന്നു:

‘ന്റെ മോളേ ഞാനിത് പേടിച്ച് തന്നാ പിന്നീടാവഴി വരാതിരുന്നത്! നിന്റെ മുഖമൊട്ട് കണ്ണുകളിൽ നിന്ന് മായുന്നുമില്ല! നിന്നോടൊള്ള സ്നേഹക്കൂടുതല് കൊണ്ടാ മാറി മാറി നിന്നത്!

കണ്ണനോടൊപ്പം പോയപ്പ നിന്നെ കണ്ടതും ഞാനെന്റെ സങ്കടം പാവം അവന്റെ പൊറത്താ തീർത്തത്! ഞാൻ കരഞ്ഞ് കൊണ്ട് കലി തീരെ തല്ലിച്ചതച്ചിട്ടും ആ പാവം അനങ്ങിയില്ല!
ഞാനൊന്ന് കൈയോങ്ങിയാ സങ്കടം വന്ന് അന്ന് മുഴുവൻ കണ്ണീരുമൊലിപ്പിച്ച് ഒന്നും തിന്നുകപോലും ചെയ്യാതെ നിക്കുന്നവനാ!
ആ മിണ്ടാപ്രാണിക്ക് പോലും എന്റെ വെഷമം മനസ്സിലായി!’

ശബ്ദത്തിലെ പതർച്ച കേട്ട് ഞാൻ മടിയിൽ കിടന്ന് തല ചെരിച്ച് ആ മുഖത്തേയ്ക് നോക്കി!
കണ്ണുകൾ രണ്ടും നിറഞ്ഞ് തുളുമ്പി നിൽക്കുന്നു! എന്റെ മുഖം ആ കൈക്കുമ്പിളിലാക്കി വീണ്ടും തുടർന്നു….

‘പള്ളീം പള്ളിക്കമ്മറ്റീം ആയൊക്കെ നല്ല ബന്ധത്തിൽ നിൽക്കുന്ന പ്രതാപിയായ മുഹമ്മദ് കുട്ടി സാഹിബിന്റെ ഇളയ മോൾ ഒരു ഹിന്ദുവിന്റെ കൂടെ പോയി എന്ന് പറഞ്ഞാൽ ആ വലിയ മനുഷ്യന്റെയും ആ വലിയ കുടുംബത്തിന്റെയും അവസ്ഥ മോളൊന്ന് ആലോചിച്ച് നോക്കിക്കേ!’

ഞാൻ ഒന്നും മിണ്ടാതെ ആ മുഖത്തേയ്ക് നോക്കി കിടന്നു. അങ്ങേര് വീണ്ടും തുടർന്നു:

‘എന്റെ വീട്ടിൽ പിന്നെ അത്ര കുഴപ്പം വരില്ല! നീ ആ കൂടെ ആകുമ്പോൾ പതിയെ ഏവരും അതങ്ങ് അംഗീകരിയ്കും! അത് ഇങ്ങനുള്ള എല്ലാവരുടെയും കാര്യത്തിൽ അങ്ങനാ! ചെന്ന് ചേരുന്ന മതവിഭാഗത്തിൽ പ്രശ്നമില്ല പക്ഷേ പോകുന്നവരുടെ വീട്ടിലോ?’
ഞാൻ എണീറ്റിരുന്ന് ആ മുഖത്തേയ്ക് നോക്കി. നല്ല വിഷമം ആ മുഖത്തുണ്ട്!

അങ്ങേര് വീണ്ടും തുടർന്നു…..

‘നമ്മൾ ചെറുപ്പമാ കുറേ കഴിയുമ്പോ ഈ മുറിവുകൾ ഒക്കെ കരിഞ്ഞില്ല എങ്കിലും ഒന്ന് വാടിക്കോളും! രണ്ട് വലിയ കുടുംബങ്ങളെ വേദനിപ്പിക്കുന്നതിലും നല്ലത് നമ്മൾ രണ്ട് പേര് വേദനിക്കുന്നതല്ലേ?’

‘അന്നാ ഒടനെ ഇങ്ങള് വേറൊരു കല്യാണം കഴിക്കാവോ…?’

‘അത്…. അത്…. അതിപ്പ എന്തിനാ….?”
എന്റെ വീറോടെയുള്ള ചോദ്യത്തിന് മുന്നിൽ അങ്ങേര് വിക്കി വാക്കുകൾക്കായി പരതി!

കൊടുങ്കാറ്റ് പോലെ ആ ശരിരത്തിലേയ്ക് പടർന്ന ഞാൻ ആ കഴുത്തിലൂടെ കൈകൾ വട്ടം ചുറ്റി ഇറുകെ പുണർന്ന് ആ മുഖമാകെ ഉമ്മകൾ കൊണ്ട് മൂടി…
വലിയ ആ കൊടുങ്കാറ്റ് ഒന്നടങ്ങി ഞാനാ ശരീരത്തിൽ നിന്നും അടർന്ന് മാറിയിട്ട് സങ്കടത്തോടെ പറഞ്ഞു:

‘ഈ പറഞ്ഞതും ഇതിലപ്പുറവും ഞാനുമാലോചിച്ചതാ! പക്ഷേ…
എന്നെക്കൊണ്ടാവുന്നില്ല!
അവസാനം ഞാനുമൊരു തീരുമാനത്തേലെത്തി!
ഒന്നുകി ഇക്കാന്റൊപ്പം ജീവിക്കും. ഞാൻ തട്ടമെടുക്കും!
അല്ലെങ്കി എന്റെ മയ്യത്ത് പള്ളിപ്പറമ്പിലോട്ടെടുക്കും! ഇതി രണ്ടിലൊന്ന് തീർച്ചപ്പെടുത്തിയതാ! അതിനിനീ മാറ്റോമില്ല!

എന്താണ് സംഭവിയ്കുന്നത് എന്നത് എനിയ്ക് മനസ്സിലാകും മുന്നേ ഞാനാ കരവലയത്തിനുള്ളിലായി!
എന്റെ അസ്ഥികൾ ഞെരിഞ്ഞമരും പോലെ ആ കൈകൾ എന്നെ വരിഞ്ഞ് എന്റെ ചെംചുണ്ടുകളിൽ ആ ചുണ്ടുകൾ ഞെരിഞ്ഞമർന്നു!
ആ മേൽമീശയുടെ മുള്ളുകൾ കുത്തിക്കൊണ്ട് ഉണ്ടായ ആ നിർവൃതിയിൽ ആ നിമിഷം മരിച്ചാലും ഇനി കുഴപ്പമില്ല എന്നായി എന്റെ മനസ്സ്…!

വളരെ നേരം നീണ്ട് നിന്ന ആ ചുംബനത്തിനൊടുവിൽ ഞങ്ങൾ മോചിതരായപ്പോൾ ഞാൻ ഒരു ദീർഘനിശ്വാസത്തോടെ ആ മാറിലേയ്ക് മുഖം പൂഴ്ത്തി!

എന്നിൽ നിന്നുയർന്ന ആശ്വാസസ്വരം കേട്ടതും ശ്രീയേട്ടൻ എന്റെ കവിളിൽ നുള്ളിയ്കൊണ്ട് ചിരിച്ചു:

“ആ… നീ ആശ്വസിച്ചോടീ…! നിനക്കാശ്വസിക്കാവല്ലോ! ബാക്കിയൊള്ളോരുടെ നെഞ്ചിലിവിടെ തീയാ! ഇനീം മൂന്നുവർഷോങ്കൂടെ പഠിത്തമുണ്ടല്ലോന്നാ ആകെയൊരാശ്വാസം!”

“എന്നിട്ടിവിടെ തീ കത്തുന്നേന്റെ ചൂടൊന്നുവില്ലല്ലോ! മൂന്നാക്കണ്ട പി.ജി ചെയ്യാം അപ്പ അഞ്ചുവർഷം കിട്ടുവല്ലോ!”

ഞാൻ ചിരിയോടെ പറഞ്ഞു!

“അയ്യോ…! മണിയഞ്ചര! എന്നെക്കൊണ്ടെ വിട് ശ്രീയേട്ടാ!”

ഞാൻ ചാടിയെണീറ്റ് പറഞ്ഞു.

“കണ്ണും മൊഖോമൊക്കെയിരിക്കുന്നേ! നീയാദ്യം ആ മൊഖമൊന്ന് തൊടയ്ക്!”

തിരികെ പോണ വഴി ഞാൻ വിളിച്ചു:

“ശ്രീയേട്ടാ….”

‘ഊം……’

“സാറ്റർഡേ എന്നെ കൊണ്ടുപോരാൻ വരുവോ..?”

‘ഇനിയിപ്പ അതാണോ! ഇപ്പ ഒടനെ തന്നേ നാട്ടാരെ മൊത്തം അറീക്കണോ?’

“പിന്നെ! നാട്ടാരെങ്ങനറിയാൻ! ശ്രുതീടെ കാറിലാ ഞാൻ മിക്കവാറും പോരാറ് അവിടുന്നാ ഉപ്പ കാറുമായി വരുവോ അല്ലേ ബസ്സിനോ പോരുന്നേ! അതുപോലെ മതി വീട്ടി ഉപ്പയോട് വരണ്ട ബസിൽ പോന്നോളാന്ന് പറഞ്ഞാ മതിയല്ലോ!”

‘അതൊന്നും വേണ്ട നീ വരുന്നതും പോകുന്നതും പോലൊക്കെ അങ്ങ് ചെയ്താമതി!’

ഞാൻ പിന്നൊന്നും പറഞ്ഞില്ല! ചെന്നിറങ്ങിയതും ഒന്നും മിണ്ടാതെ മുഖോം വീർപ്പിച്ച് ഒന്ന് നോക്കീട്ട് ഹോസ്റ്റലിലേയ്ക് പോയി! പിന്നിൽ ശ്രീയേട്ടന്റെ ചിരിയുടെ ശബ്ദം കേൾക്കാമായിരുന്നു…!
റസിയ ഇത് പറഞ്ഞ് നിർത്തിയതും ബെറ്റി ചായയുമായി കയറി വന്നു. മൂവരും ചായ കുടിച്ചിരിയ്കുമ്പോൾ വാവക്കുട്ടിയുടെ വിസിലടിശബ്ദം കേട്ടു! അവൾ മിറ്റത്തേയ്ക് ഇറങ്ങി ഓടുന്നു.

“അച്ച വന്നു…!”

പറഞ്ഞ് കൊണ്ട് റസിയ എണീറ്റു. ഒപ്പം ശാലിനിയും ബെറ്റിയും. മൂവരും കൂടി താഴേയ്കിറങ്ങുമ്പോൾ കേട്ടു വാവക്കുട്ടിയുടെ ഉച്ചത്തിലുള്ള സംസാരം….

“അച്ചേ ഉമ്മച്ചീടെ കൂട്ടാരി വന്നിട്ടൊണ്ട് ഒരാന്റിയാ….!”
കൈകളിൽ കോരിപ്പിടിച്ചത് പോലെ എടുത്ത വാവക്കുട്ടിയുമായി കയറി വരുന്ന കറുത്ത പാന്റിൽ ഇൻ ചെയ്ത വെള്ളയും നീലയും ചെറിയ ലൈനുകളുള്ള ഷർട്ടും ധരിച്ച സുമുഖന്റെ മുഖത്തേയ്ക് ശാലിനി സകൌതുകം നോക്കി!

മുഖത്ത് ഒരു കണ്ണട ഉണ്ട് എന്നത് ഒഴിച്ചാൽ ശ്രീകാന്തിന് യാതൊരു മാറ്റവുമില്ല!

ശാലിനിയുടെ മുഖത്തേയ്ക് നോക്കിയ ശ്രീകാന്തിന്റെ കണ്ണുകൾ ഒന്ന് ചുരുങ്ങി! ഓർമ്മയിൽ എന്തോ പരതും പോലെ വാവക്കുട്ടിയെ താഴെ നിർത്തി വിരൽ ചൂണ്ടി സംശയം നിറഞ്ഞ ശബ്ദത്തിൽ മടിച്ച് മടിച്ച് ചോദിച്ചു:

“ശാലിനി…..?”

റസിയയും ശാലിനിയും കൂടി പരസ്പരം നോക്കി ചിരിച്ചു!

“ആ….! ചിരിച്ച് കണ്ടപ്പ സംശയം മാറി ശാലിനി തന്നെ! നീയങ്ങ് വല്യ അമ്മച്ചിയായിപ്പോയല്ലോടീ”

ഞാൻ ഉറക്കെ ചിരിച്ചു!

“ഇവള് ശ്രീയേട്ടന്റെ ഫോട്ടോ കണ്ട് പറഞ്ഞേയൊള്ളു! പഴേ കാര്യങ്ങൾ”

റസിയ ചിരിച്ചു!

“നീ ഗൾഫിലല്ലേ ഇപ്പഴും അവിടെന്താ അങ്ങ് സ്ഥിരമാക്കിയോ…?”
“ഇല്ലടാ…. ഇനി പോണില്ല! ഇടയ്കിടെ നിങ്ങക്ക് അവധിയുള്ളപ്പ വരാം. നേരമൊരുപാടായി നീയിപ്പ എന്നെ ഒന്ന് വീട്ടി കൊണ്ടെ വിട്! വാടീ റസിയേ എന്റെ മോനേം വീടും ഒക്കെ ഒന്ന് കാണാം! നിങ്ങളെ പോലെ പൊടിക്കുഞ്ഞുങ്ങളല്ല രണ്ട് കടാമുട്ടന്മാരാ എനിക്ക്! ഇളയവന്റേം പ്ളസ്സ്ടൂ കഴിഞ്ഞു. ഇനി ഇവിടെ പഠിപ്പിയ്കാനാ!

ഞാൻ റസിയയോടും വാവക്കുട്ടിയോടും ഒപ്പം ചെന്ന് ശാലിനിയെ അവളുടെ വീട്ടിൽ കൊണ്ട് ചെന്നാക്കി…..

ശാലിനി അങ്ങ് വല്ലാതെ തടിവച്ച് ആളാകെ മാറിപ്പോയി! അവളുടെ കോളജിലെ ലീലാവിലാസങ്ങൾ ഒന്നൊന്നായി എന്റെ കൺമുന്നിൽ തെളിഞ്ഞ് വന്നു….

ഈ ലക്കത്തിൽ കന്പി തിരുകാൻ നോക്കിയിട്ട് നടന്നില്ല! സാരമില്ല ആ കുറവ് നമുക്ക് അടുത്ത ലക്കം ശാലിനിയിലൂടെ പരിഹരിയ്കാം…
സുനിൽ

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.

Most Liked Posts